ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι ελιές και η φετινή ακαρπία τους

0

Είναι εντυπωσιακό: φέτος οι ελιές στα Κάτω Πατήσια ήσαν εντελώς άκαρπες -ούτε για σημάδι. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την ακαρπία και η ελιά που έχω στο μπαλκόνι και αυτό προκαλεί κακή διάθεση όταν την αντικρίζεις και όταν σκέφτεσαι ότι τη φρόντιζες έναν χρόνο. Την πότιζες, τη λίπαινες, τη θώπευες, της μιλούσες σχεδόν.

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Θυμάμαι λίγα χρόνια πριν όταν αρκούντως ηλικιωμένος κύριος προσπαθούσε να μαζέψει ελιές από ένα στενάκι στην περιοχή, γέμον καρποφόρων ελαιών. Ο σωματότυπός του δεν του επέτρεπε να προσεγγίσει τους καρπούς, παρότι προσπαθούσε με μια μαγκουρίτσα να τις κάνει κτήμα του. Τον έβλεπα και χαμογελούσα. Είδε προφανώς το οικείο χαμόγελο και μου ζήτησε ευγενικά να τον βοηθήσω, αν δεν μου έκανε κόπο. Βεβαίως και δεν μου έκανε κόπο. Χαμήλωνα τα κλαδιά και ο ευγενικός κύριος με φροντίδα και αγάπη αφαιρούσε τους καρπούς και τους τοποθετούσε σε ένα μικρό κουβαδάκι.

Το γεμίσαμε. Με παρακάλεσε εάν μπορούσα να περιμένω, να πάει σπίτι του και να φέρει ακόμη ένα ελαιοδοχείο. Μπορούσα. Το γεμίσαμε και το δεύτερο. Εφυγε πανευτυχής, αφού δεόντως με ευχαρίστησε -προσφέρθηκε μάλιστα με πολλή και φανερή χαρά να μου χαρίσει το ένα δοχείο. Αρνήθηκα με τη σειρά μου, με φανερή χαρά.

Προλάβαμε να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες. Ο εγγονός του, δεκαοχτώ χρονώ παλικαράκι, αρνιόταν να τον βοηθήσει. Ντρεπόταν. Τι θα έλεγαν οι περαστικοί, οι γείτονες; Είναι κρίμα, μου είπε, τόσο όμορφοι καρποί να μένουν ατρύγητοι και να πέφτουν εξευτελιστικά στο έδαφος, περιφρονημένοι από τους ανθρώπους. Συμφώνησα. «Οταν τις φτιάξετε- τόλμησα να πω- να μου φέρετε ένα βαζάκι -εάν ξαναβρεθούμε». Ηταν γείτονας και μου υποσχέθηκε ότι ναι, θα γίνει αυτό και ας μην ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Θα βρεθούμε κάποια στιγμή στο παρκάκι, συμφωνήσαμε.

Μετά από μήνες έμαθα ότι περιφερόταν στη γειτονιά και στο παρκάκι με ένα μικρό βάζο. Βρεθήκαμε. Ιδωθήκαμε από μακριά. Το βάζο έλαμπε. Το πρόσωπό του έλαμπε. Ο δρόμος που βρεθήκαμε έλαμπε. Δεν ήταν η ελαιόλαμψη, ήταν η λάμψη του προσώπου του καθημερινού ανθρώπου, που λατρεύει τη γη, τους καρπούς της, την ανιδιοτέλεια, τη χαρά.

Το βαζάκι που μου χάρισε ήταν το προπύλαιο της αμβροσίας· τέτοια νοστιμιά, τέτοια γεύση μόνο από τον [συνάδελφο] Φώτη και τις ελίτσες του [και άλλα πολλά σπάνια χορταρικά που φτιάχνει μόνος του] έχω αισθανθεί -τι να λέμε… Είπαμε ότι θα ξαναβρεθούμε την επόμενη χρονιά της συγκομιδής [του τρύγου]. Τις επόμενες, όμως, δύο χρονιές ήταν άρρωστη η κόρη μου κι έτρεχα στα νοσοκομεία -δεν βρεθήκαμε. Φέτος έτυχε η ακαρπία. Περνούσα συχνά από εκεί, αλλά δεν τον ξαναείδα τον κύριο αυτόν. Λυπήθηκα.

Εύχομαι τούτη τη χρονιά -πέφτει μακριά η συγκομιδή, αλλά δεν πειράζει- να είναι φορτωμένες με καρπούς οι ελιές και να ξανασυναντηθούμε. Κόβω ακόμη βόλτες στα στενά αλλά δεν έχει τύχει να βρεθούμε -εύχομαι να είναι καλά ο άνθρωπος για να μου θυμίσει, για ακόμη μία φορά, τα θαύματα που μας περιτριγυρίζουν και εμείς τα προσπερνάμε ανύποπτοι, αλλόκοτοι σχεδόν, ξένοι με τις αρχαίες γεύσεις και την κοινότητα.

πηγη: εφσυν

Ένας Κορίνθιος γιατρός στην πρώτη επιτυχή επανασυγκόλληση άκρου στο ύψος του ώμου σε παιδί στην Ελλάδα

Previous article

Πόσο καλά “ομιλείτε ελληνικά” (και όχι μόνο)

Next article

You may also like

Comments

Comments are closed.