Καλοκαίρι, φωτιές και καταυλισμοί Ρομά: Μήπως τελικά δεν ενδιαφέρεται κανείς;

Το έχουμε πει, το έχουμε ξαναπεί, το έχουμε γράψει, ξαναγράψει και αναδείξει με κάθε τρόπο…
Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο πυρκαγιές στα βουνά, είναι και οι φωτιές στους καταυλισμούς των Ρομά του Ζευγολατιού και των Εξαμιλίων.

Μετά τη φωτιά στον καταυλισμό στο Ζευγολατιό την Δευτέρα, το ερώτημα επανέρχεται πιο επιτακτικά από ποτέ: Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος θα αναλάβει δράση;

Είχαμε προειδοποιήσει. Είχαμε γράψει. Είχαμε ενοχλήσει. Χθες όμως ήρθε ακόμα μία φωτιά να επιβεβαιώσει ότι κανείς δεν ακούει και κανείς δεν παρεμβαίνει.

Ενώ ο μηχανισμός της Πολιτικής Προστασίας, οι εθελοντές δασοπροστασίας και η Πυροσβεστική Υπηρεσία βρίσκονται σε μόνιμη επιφυλακή, έτοιμοι να επέμβουν για κάθε πιθανή εστία φωτιάς σε δασικές περιοχές, καλούνται ξανά και ξανά να διαχειριστούν πυρκαγιές εντός των καταυλισμών.

Οι περισσότερες από αυτές τις φωτιές δεν είναι τυχαίες. Ανάβουν σκόπιμα, για την καύση πάσης φύσεως υλικών: καλωδίων, ελαστικών, σκουπιδιών, πλαστικών ακόμα και μετάλλων.

Την Κυριακή, ενώ η Κορινθία μετρούσε ακόμα τις πληγές της από την κακοκαιρία του Σαββάτου, ξέσπασαν 2 φωτιές στον καταυλισμό των Εξαμιλίων. Παράλληλα, πολίτες ανέφεραν ότι καπνός βγήκε και από τον καταυλισμό του Ζευγολατιού, χωρίς όμως να είναι ξεκάθαρο αν υπήρξε επέμβαση της Πυροσβεστικής. Και το απόγευμα της Δευτέρας, νέα φωτιά ξέσπασε στον καταυλισμό Ρομά, πνίγοντας την ευρύτερη περιοχή στους καπνούς.

Σημειώνεται ότι η χθεσινή φωτιά, σύμφωνα με μαρτυρίες, θεωρήθηκε από πολλούς ως “αντίποινα” εκ μέρους της κοινότητας, επειδή μέχρι τώρα δεν τους είχαν αφήσει να κάνουν τη “δουλίτσα” τους.

Καπνός, αποπνικτική ατμόσφαιρα, ρύπανση και άμεσος κίνδυνος για εξάπλωση, μέσα σε πυροευαίσθητες ζώνες.

Εθελοντές και πυροσβέστες στο ίδιο έργο θεατές

Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν λείπουν οι φραστικές επιθέσεις, οι καυγάδες, ακόμα και οι απειλές σε βάρος των ανθρώπων που πάνε να βοηθήσουν. Πυροσβέστες και εθελοντές βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα  παράλογο και το επικίνδυνο σκηνικό.

Η ίδια κατάσταση, κάθε χρόνο. Και το ερώτημα;
Πού είναι οι αρμόδιοι; Ποιος ελέγχει; Ποιος παρεμβαίνει;
Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφεται αυτό το άρθρο, δεν είναι καν η δέκατη και δεν θα είναι η τελευταία.

Η κατάσταση επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι, με τα ίδια πρόσωπα να σηκώνουν το βάρος και τα ίδια στόματα να φωνάζουν, χωρίς να ακούγονται.
Και φτάνουμε πάλι στο ίδιο σημείο:

Ενδιαφέρεται πραγματικά κανείς ή θα περιμένουμε το “μεγάλο κακό” για να ασχοληθούμε σοβαρά;

Το να “είσαι σε ετοιμότητα” δεν σημαίνει μόνο να σβήνεις φωτιές. Σημαίνει να προλαμβάνεις. Και εδώ η πρόληψη έχει πεθάνει από αδιαφορία.