In memoriam: Οι φίλοι του αποχαιρετούν τον Κυριάκο Σπηλιώτη

Στις 22/6/25 έφυγε από την ζωή ο Κυριάκος Σπηλιώτης, δικηγόρος, άξιος και αγαπητός συνάνθρωπος στην κοινωνία της Κορίνθου. Συγγενείς, φίλοι του και συνοδοιπόροι αδελφοί του, τον αποχαιρέτησαν στις 25/6/25 στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου με μεγάλη θλίψη.

Ύστερα απο παράκληση φίλων και συγγενών δημοσιεύουμε στη μνήμη του τους επικήδειους λόγους που εκφώνησαν εκ βάθους ψυχής ο Παναγιώτης Δαγλαρίδης, ο Μανώλης Παυλίδης, ο Νίκος Λόης, ο Κωνσταντίνος Κούτρας και εκ μέρους της οικογένειας ο γιός του Άγγελος. Από τον δικηγορικό σύλλογο Κορίνθου τον αποχαιρέτησε ο Άγγελος Καραφωτιάς. Το 40ήμερο μνημόσυνο θα τελεστεί στον ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στις Κεχριές στις 26/7/25.

Ακολουθούν οι επικήδειοι λόγοι κατά αλφαβητική σειρά

Παναγιώτης Δαγλαρίδης, Δικηγόρος Κορίνθου

Αποχαιρετισμός σε ένα πανάκριβο φίλο.

Αποχαιρετούμε σήμερα με αφάνταστη οδύνη, αλλά και τον οφειλόμενο σεβασμό, για το εν ζωή παράδειγμά του, τον συνάδελφο, συμπολίτη μας αλλά και πανάκριβο φίλο Κυριάκο Σπηλιώτη.

Έναν άνθρωπο που στην υλικότητα του επίγειου βίου, αντέταξε με αφάνταστη επιμονή και εγκαρτέρηση, τη συνεχή προσπάθειά του για πνευματικότητα και μεταφυσική ενόραση.

Οι αναμνήσεις αναβιώνουν και απαλύνουν την οδύνη για τον αποχωρισμό :

Ήδη από τα Γυμνασιακά χρόνια, μαθητής του Κλασικού, έδινε την εντύπωση ενός κεχαριτωμένου νέου, ευγενικού, απολύλογου και γοητευτικά αποστασιοποιημένου, του οποίου και η συμμετοχή ακόμη στα παιγνίδια της εποχής, είχαν τον χαρακτήρα της εγκεφαλικότητας αλλά και της συναισθηματικής ισορροπίας.

Φοιτητής όχι της επιστημονικής μονομέρειας αλλά των πολλών πνευματικών ενδιαφερόντων, απετέλεσε μία αδιάσπαστη και ζωογόνο συντροφιά ζωής και φιλίας με τον αλησμόνητο Παναγιώτη, που μας άφησε τόσο γρήγορα και τον εγκρατή Δήμο που κοσμεί την κοινωνία με την πολυσχιδή δραστηριότητά του

Μάχιμος Δικηγόρος στη συνέχεια και οικογενειάρχης προσπάθησε ανελλιπώς να συνδυάσει την τύρβη της ζωής με την συνεχή προσωπική ενδοσκόπηση και ανέλιξη.

Ασχολήθηκε βαθειά και επί πολλά έτη με τον εσωτερισμό γιατί εγνώριζε καλύτερα παντός άλλου, ότι ο άνθρωπος παλεύει διαρκώς κατά της συστατικής του ευτέλειας.

Η σημαντικότερη όμως, αναμφισβήτητα, προσφορά του, στη ζωή μας, ήταν το παράδειγμά του.

Προσπαθούσε (και χρησιμοποιώ την λέξη, διότι εγνώριζε την σημασία της ατελέσφορης ανθρώπινης προσπάθειας) να μεριμνά και να τυρβάζει όχι περί πολλά αλλά για αυτό, για το οποίο, μόνο υπάρχει χρεία, δηλαδή την αγάπη .

Φίλος καλός με την έννοια της ειλικρίνειας και της καθημερινής στάθμισης, της ελαφρότητας των επιγείων, ορθοτομούσε το λόγο της δικής του αλήθειας, που γινόταν αναπόδραστα και δική σου, διότι περιείχε την αύρα και την ηδύτητα του επερχομένου «επέκεινα» μακριά από το ψυχοφθόρο και δηλητηριωδώς συγκροτημένο «σήμερα».

Ο Κυριάκος στις συναναστροφές του δεν επίεζε, δεν επέβαλε τις απόψεις του, αλλά με τους υπαινιγμούς του, άνοιγε σε όλους δρόμους για να σκεφθούν διαφορετικά «τα τρέχοντα» .

Τα τελευταία χρόνια, που όλοι ήμαστε βαθιά απογοητευμένοι από τη δυσώδη επικράτηση του κτηνώδους εγωτικού στοιχείου στον άνθρωπο, ο Κυριάκος διατηρούσε την πίστη και την ελπίδα στην επενέργεια της θείας χάριτος στα ανθρώπινα.

Υπήρξαμε επί μία δεκαπενταετία «η παρέα της Τρίτης» με την καθοδήγηση του Ματθαίου που έφυγε πρώτος.

Ο Μανώλης, ο Γιώργος και ο ομιλών πολλές φορές παράφοροι από την εντυπωσιοθηρία των εκδηλώσεων που ζήσαμε μαζί, είχαμε ανάγκη τον λόγο του Κυριάκου, τον δικό του λόγο, για να επανέλθουμε στις ράγες και στη πραγματική κοίτη των ουσιωδών της ύπαρξης.

Σωματικές κακουχίες και ασθένειες, προσωρινές ψυχικές σκοτεινιές, πνευματικές ελλείψεις και γενικά αμφιθυμίες που εμφιλοχωρούν πάντα στη πορεία του ανθρώπου, αραίωσαν τα τελευταία χρόνια την συναναστροφή μας, όχι βεβαίως με δική του υπαιτιότητα.

Αυτός συνέχισε τον αγώνα και την πορεία του, πάντα φωτεινός και διαφανής.

Καλό σου κατευόδιο γλυκέ μας Πρίγκηπα.

Ασκητή της ζωής και έντιμε μαχητή της προσέγγισης των επουρανίων.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Στη σύντροφό σου Μαρία, βράχο και υπερασπιστή σου στην πραγματικά οδυνηρή πορεία προς το τέλος,

Στα παιδιά σου τον Άγγελο, την Ελισάβετ, τον Χόρχε και τον Λευτέρη, τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια, με τη πεποίθηση ότι η επικοινωνία συνεχίζεται.

Για τους φίλους σου Σταμάτη, Ράνια, Νίκο που τόσο πολύ σε αγάπησαν, τους συνεργάτες σου μια ζωή στο γραφείο Κώστα και Γιώργο αλλά και για όλους εμάς τους ζώντες και περιλειπόμενους, δεν απομένουν παρά ανάμνηση, περίσκεψη, προσευχή και τελικά «ΣΙΩΠΗ».

Επικήδειος Ομιλία για τον Κυριάκο Σπηλιώτη, εκφωνηθείσα από τον Κων/νο Κούτρα

Κυριάκο,

Αγαπημένε μου φίλε, αδελφέ και συνοδοιπόρε, στους κοινούς δρόμους της ζωής μας. Η αρχή της τωρινής μας συνάντησης, ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’70, σχεδόν πενήντα χρόνια γνωριμίας και σύμπνοιας.

Σε όλα αυτά τα χρόνια, σφυρηλατήθηκε σταδιακά μεταξύ μας, μια βαθιά σχέση σεβασμού, αλληλοεκτίμησης και αγάπης, γιατί μας συνέδεσε κοινή πνευματική προσπάθεια, να “ σκάψουμε” ένδον για να καταλάβουμε τους εαυτούς μας και κατ’ επέκταση, κατά το δυνατόν, να κατανοήσουμε το θαύμα και το νόημα της ζωής.

Κυριάκο, θυμάμαι το 1978, όταν αναπάντεχα συναντηθήκαμε στην περιοχή της Ξάνθης, σε Στρατιωτική τακτική άσκηση, εσύ υπηρετούσες τη θητεία σου στο Τάγμα προκαλύψεως στην Σταυρούπολη και εγώ, σε Επιλαρχία στη Ξάνθη.

Η χαρά μας ήταν πηγαία και έκδηλη και παραμένει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου, τόσο για το ευχάριστο απρόσμενο γεγονός, όσο – και το σημαντικότερο –, για την αμοιβαία επαναφόρτιση των (συναισθημάτων).

Κυριάκο, είναι γεγονός ότι αποτέλεσμα της μακρόχρονης πνευματικής προσπάθειάς σου, με τη βοήθεια του Θεού, κατάφερες να ανασύρεις από το υποσυνείδητό σου, τις λανθάνουσες, ήδη υπάρχουσες αρετές σου, να τις συνειδητοποιήσεις και να χειρίζεσαι τα διάφορα θέματα της καθημερινότητας με σεμνότητα και πραότητα, αλλά ταυτόχρονα και με υποβόσκοντα δυναμισμό, προβάλλοντας τις αξιοζήλευτες αρετές του χαρακτήρα σου αθόρυβα, χωρίς έπαρση εμπνέοντας σιγουριά, καλοσύνη και ανεκτικότητα στους συνεργάτες σου και όχι μόνον.

Κυριάκο, καλά και ωραία ακούγονται όλα αυτά που αναφέραμε, αλλά η παροιμία λέει ότι: Στη φουρτούνα δοκιμάζεται ο καλός ο καπετάνιος!

Πράγματι, ως καπετάνιος του εαυτού σου με φουρτουνιασμένο καράβι την αρρώστια σου, στάθηκες άξιος και αξιοζήλευτος κυβερνήτης. Όχι μόνο δεν λύγισες, αλλά μαθήτευσες στην πράξη και κατάφερες ψυχονοητικά να διέλθεις εμπειρικά και να επαληθεύσεις τη ρήση: “Να υπομένεις καρτερικά και αγογγύστως. τας πάσης μορφής δοκιμασίας τας οποίας ο Πάνσοφος κα Πανάγαθος Θείος Νόμος, θέλει κρίνει δίκαιον, να επιφορτίσει εις εσέ”.

Όλα αυτά τα αναφέρω, γιατί γνωρίζεις όπως και η Μαρία η σύζυγός σου, ότι εγώ, όσο και η Κατερίνα πολύ περισσότερο, είμαστε μάρτυρες των αναφερομένων σχετικά με την ασθένειά σου, επειδή είχαμε τακτική επικοινωνία κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας σου.

Όταν το περασμένο Σάββατο το βράδυ, με πήρε τηλέφωνο η εξαίρετη σύζυγός σου η Μαρία και μου είπε: «ο Κυριάκος δεν μπορεί να μιλήσει στο τηλέφωνο γιατί έχει τη μάσκα οξυγόνου» λέγοντας της “Πάρε τηλέφωνο τον Κώστα”, κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο τελευταίος επίγειος αποχαιρετισμός σου.

Ο Κυριάκος, με τη βοήθεια του Θεού, έφυγε λεβέντικα και συνειδητά, κλείνοντας επάξια τον κύκλο της τωρινής επίγειας ζωής του.

Κυριάκο, τα συναισθήματα που νιώθω για σένα είναι ανάμεικτα και μπορώ να τα εκφράσω μόνο με τη λέξη χαρμολύπη. Λυπάμαι γιατί στερούμαι την παρουσία σου, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις μας και τις κοινές μας συνεργασίες και δραστηριότητες, αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι γιατί αναχώρησες για το μεγάλο ταξίδι, ήρεμα, γαλήνια, με γεμάτες τις αποσκευές σου θεάρεστα έργα και πράξεις, που σου εξασφαλίζουν την συνοδεία αγγελικών υπάρξεων σε όλη την εσωτερική πορεία σου.

Μαρία, Άγγελε, συγγενείς και φίλοι, μη κλαίτε, μη θλίβεστε, γιατί ο Κυριάκος έδωσε εξετάσεις και τις πέρασε με επιτυχία.

Τώρα βαδίζει σε φωτεινά μονοπάτια., που τον οδηγούν εκεί που θα ακούσει τη φωνή του μισθανταποδότη Πατέρα και Θεού, να του λέει: “σύ δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαρά του Κυρίου σου”.

Καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση αγαπημένε μου εν Κυρίω αδελφέ!

Επικήδειος Νίκου Λόη, Δικηγόρου Κορίνθου

Σήμερα, στον Ι. Ναό του Αποστόλου Παύλου στην Κορινθο, έγινε η εξόδιος ακολουθία της σωρού ενός εκλεκτού συναδέλφου και φίλου, του Κυριάκου Σπηλιώτη, ο οποίος τίμησε τον Δικηγορικο Σύλλογο και το ΝΠΔΔ αναγνώρισε την πολύπλευρη προσφορά του.

Αγωνιστής της εξέγερσης των φοιτητών της Νομικής κατά της Χούντας των συνταγματαρχών, μαζί με έναν άλλο συνάδελφο, τον Παναγιώτη Παπαϊωάννου, ο οποίος θα υποδεχθεί στην γειτονιά των Αγγέλων τον Κυριάκο, δεν εξαγόρασαν τους αγώνες τους, αλλά πάντα με ευπρέπεια, εντιμότητα και αγάπη για τον συνάνθρωπο, μας έμαθαν πως να γινόμαστε καλύτεροι.

Ήμουν ακόμα ασκούμενος όταν -ο φίλος και ασκούμενος του Κυριάκου- Γιώργος Σπηλιώτης με γνώρισε με τον Κυριάκο. Ο Κυριάκος ήταν για πολλά χρόνια εκπρόσωπος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Κορίνθου και τον γνώριζαν αλλά και τον σέβονταν όλοι οι συνάδελφοι παντού ανά την Ελλάδα.

Πήγαμε, με την καθοδήγησή του, στους τελικούς στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με τον Κυριάκο, να ειναι παίκτης, προπονητής και εκπρόσωπος. Είχαμε αξέχαστα ταξίδια, με σκοπό την Συναδέλφωση των ομάδων και των παικτών, αλλα και την κοινή δράση σε όσα και όσους απειλούσαν την κοινωνία.

Στην παράταξη, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, με την οποία κατεβήκαμε για τις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Κορίνθου το 2008, το πρόγραμμα το έγραψε ο Κυριάκος και η μόνιμη εξωστρέφεια των Δικηγόρων προς την κοινωνία έγινε το σύνθημα και βίωμά μας.

Οι αγώνες κατά των μνημονίων συνεχίστηκαν και -δυστυχώς- υποστήκαμε πλήγματα παντού μέσα και έξω.

Το 2015 ο Κυριάκος συνταξιοδοτήθηκε και άφησε εμάς εκεί να αγωνιζόμαστε.

Είχε όμως εφαρμόσει ο ίδιος στην πράξη την νομική βοήθεια, σε αυτούς που είχαν ανάγκη, προτού αυτή γίνει Νόμος.

Μαρία , αγαπημένη του Κυριάκου και Άγγελε , γιέ του, υποσχόμαστε θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμούμε πάντα.

Καλό ταξίδι φίλε μας… 

Κυριάκος Σπηλιώτης. † in memoriam ©

Αγαπημένε φίλε. Θάλασσα η ζωή. Πάλλεται και δονείται με δικούς της ρυθμούς.

Σε μια τέτοια θάλασσα προσπαθώ να ανασυντάξω αναμνήσεις, να ανασυνθέσω συναισθήματα, την προδιάθεση, κι ίσως αμηχανία, κατά την πρώτη μας συνάντηση- γνωριμία, το καλοκαίρι του ’86.

Ναι. Σε θυμάμαι και κατανοώ.

«Διττῆς δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς»¹, ήσουν ο πιστός υπηρέτης, κι έτσι πάσχιζες πάντοτε, παντού, αναβαλλόμενος το ανυπέρβλητο ένδυμα της ανθρωπιάς, με ευπρέπεια, ανυποκρισία, συνέπεια.

Κι αίφνης, έριξες στους ώμους μου τον υπέροχο κι ανεκτίμητο «χιτώνα της φιλίας»!

Σε ευχαριστώ! Μα μη λυπάσαι, όταν κάποτε οι ώμοι αδύναμοι, φαίνονται ανεπαρκείς, ίσως κι απρόθυμοι να δεχθούν το πολύτιμο φορτίο.

Η φιλία, είναι υπέροχο, μα συχνά υπέρβαρο συναίσθημα.

Ω. Αναπολώ έντονα εκείνο το πέρασμα, την «πύλη αυτογνωσίας», που αγωνιζόμαστε τότε να διαβούμε, ένας-ένας…, και λίγο μετά, όλοι μαζί, μια συντροφιά, με όνειρα, ανησυχίες, ενστάσεις, αμφιβολίες, προβληματισμούς. Ανεπαίσθητα, γίναμε ομάδα, σταθερή, μια παρέα με μέντορα τον αείμνηστο Μάνθο Ανδρεάδη †, τον «δάσκαλο» όπως προσφιλώς τον αποκαλούσες. Ατέρμονες συζητήσεις, όπου δεν έλειπαν οι διαφορές, κι οι αντεγκλήσεις, κάποτε έτοιμες να ξεχειλίσουν. Και από όλα τούτα, έμενε τελικά σαν καταστάλαγμα, η διαφυγή από τα τετριμμένα, η αίσθηση μιας μέθεξης σε κάτι διαφορετικό, ασυνήθιστο.

Και ήρθε ο μέγας θεριστής. Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, 14 Φεβρουαρίου 2013. Το προσκλητήριο καλούσε τον «δάσκαλο». Η ομάδα σαν να αποκεφαλίστηκε. Ω, ναι. Το άρμα έχασε τον άξονά του.

Το σημερινό προσκλητήριο, έχει τα στοιχεία σου, φίλε αγαπημένε². Το άρμα χάνει  ένα ακόμη βασικό τροχό.

Ω. Ανταμώστε και περιμένετε. Η ομάδα δεν χωρίζει ποτέ.

Φίλε μου, σε φιλώ. Το χώμα είναι βαρύ, και συνάμα πανάλαφρο.

Μα το φορτίο γίνεται τώρα βαρύτερο για τους οικείους³ .

1. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ἠθικὰ Νικομάχεια ΒΙΒΛΙΟΝ Β (1103a≈)
2. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ενταχθεί το «cum mortuis in lingua mortua» μετά των νεκρών σε γλώσσα νεκρή, ένα δίλεπτο μουσικό θέμα, andante non troppo, con lamento του Modest Mussorsky από την σύνθεση Εικόνες από μία έκθεση, εμπνευσμένη από τα εικαστικά έργα του αρχιτέκτονα ζωγράφου Victor Hartman. Ο MM ανήκε στην «ομάδα των πέντε», που αναβίωσαν την παλαιά Ρωσική μουσική θεματολογία.

Η σημείωση, δι’ ευνοήτους λόγους, παρελήφθη κατά την διαδικασία του necrologium funeris.

3. Σαν υστερόγραφο. Νομίζω πως, μετά από κάθε συνάντηση, κρατούσες σημειώσεις απολογισμού, με συμπεράσματα και ερωτήματα βαθειάς ενδοσκόπησης. Πιστεύω πως είναι «διαμάντια», που πρέπει να ιδούν το φως.

 © Μανώλης Παυλίδης, MD, τ. Δ/ντής Αιμοδοσίας Γ.Ν.Κερκύρας – Γ.Ν.Κορίνθου 

Άγγελος Σπηλιώτης

Όταν πήγαινα στο νοσοκομείο και του έκανα παρέα, και του κρατούσα το χέρι σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βίωνε με ρωτούσε αν είμαι καλά. Και τότε μόνο χαλάρωνε και έκλεινε τα μάτια του να κοιμηθεί.
Όταν ήταν το παιδί του καλά. Όταν ήταν ο συνάνθρωπος του καλά. Όχι ο ίδιος. Αυτός ήταν ο Κυριάκος. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη του δύναμη και η μεγαλύτερη του αδυναμία. Γιατί δυσκολευόταν να ζητήσει βοήθεια για τον εαυτό του. 
Όταν συναντηθήκαμε οι φίλοι και η οικογένεια, του ζητήσαμε όλοι μαζί συγγνώμη. Και τον ακούσαμε να μας ζητάει και αυτός. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. Να δείξουμε ανιδιοτελή αγάπη και ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Τον ξένο. Τον Ξένο. Αυτό θα τον έκανε ευτυχισμένο.