Ντοκουμέντο: Μια σπάνια συνέντευξη του Αλέξανδρου και της Φάλιας Παπαγιαννόπουλου στην ΕΡΤ για την Χορωδία Κορίνθου

Το όνομα του Αλέξανδρου Παπαγιαννόπουλου στους νεότερους ίσως να μην λέει πολλά. Οι παλαιότεροι όμως θυμούνται καλά ότι πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους και πιο καταξιωμένους μαέστρους χορωδιών που ανέδειξε η Ελλάδα, έναν ιδιαίτερο άνθρωπο που ξεκίνησε από την αγαπημένη του Κόρινθο όπου ζει ακόμη και σήμερα και με τη μουσική του, με τις Χορωδίες της Κορίνθου και του ΟΤΕ Αθηνών ταξίδεψε την ελληνική χορωδιακή παράδοση πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Αλέξανδρος Παπαγιαννόπουλος συνέβαλε τα μέγιστα στην καθιέρωση της χορωδιακής μουσικής στην Ελλάδα. Τα αναρίθμητα βραβεία που κοσμούν τη μακρόχρονη και λαμπρή πορεία του αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα του ταλέντου και της προσφοράς του.

Στα πολύτιμα τεκμήρια της δράσης του συγκαταλέγεται και μια ιστορική συνέντευξη-βίντεο του ίδιου και της κόρης του, Φάλιας Παπαγιαννοπούλου, που παραχώρησαν το 1990 στην Πόπη Τσαπανίδου και την ΕΡΤ, δίνοντας μια σπάνια ματιά στη ζωή και στο έργο τους.

Ο Αλέξανδρος Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1932 στο Βέλο Κορινθίας. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήταν στην εκκλησία του χωριού του, την Αγιά Μαρίνα. Από τότε το «μικρόβιο» της μουσικής μπήκε μέσα του και ο ίδιος δεν έκανε τίποτα για να το αποβάλλει. Αντίθετα, το άφησε να καθοδηγήσει τη ζωή του.

Στις αρχές του 1944 η οικογένειά του μετακομίζει στην Κόρινθο και ένα χρόνο μετά, το 1945, εντάσσεται στη δύναμη του 3ου Προσκοπικού Συστήματος όπου, σε ηλικία μόλις 15 ετών, αρχίζει να διδάσκει τραγούδια και κυρίως το «Τραγούδι της φωτιάς» σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Από εκεί και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους.

Το 1948, με βάση τους καλλίφωνους προσκόπους και άλλους νέους της εποχής, δημιουργείται η Χορωδία της Κορίνθου ως καλλιτεχνικό σωματείο. Αναλογιστείτε πόσο δύσκολο ήταν εκείνα τα χρόνια, εν μέσω του Εμφυλίου και του βαθύ κοινωνικού ζόφου, να συγκροτείται χορωδιακό σχήμα σε μια επαρχιακή πόλη. Το πείσμα όμως του νεαρού μαέστρου, που δεν είχε συμπληρώσει καν τα 17 του χρόνια, το ταλέντο και η δίψα για την Τέχνη απέδωσαν καρπούς.

Η Χορωδία σιγά σιγά θα καθιερωθεί στην πόλη, θα αντιμετωπίζεται ως θεσμός και χρόνο με τον χρόνο η φήμη της, χάρη στις άοκνες και δημιουργικές προσπάθειες του μαέστρου της, θα εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα και πέρα από τα σύνορά της.

Ανάμεσα στους σημαντικούς σταθμούς της ιστορίας της Χορωδίας της Κορίνθου ήταν το Αρέτζο της Ιταλίας το 1968, το Μοντρέ της Ελβετίας το 1975, το Βουκουρέστι της Ρουμανίας το 1976, το Μιλάνο το 1982, η Βιέννη το 1983, το Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας το 1984, η Βενετία το 1985, το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1991 στο πιο μακρινό ταξίδι που πραγματοποίησε ποτέ η Χορωδία, η Οδησσός της Ουκρανίας το 1995 και πολλές ακόμη.

Μάλιστα, το 1965 η Χορωδία Κορίνθου καθιέρωσε τα Αριώνεια, εκδηλώσεις με συμμετοχή χορωδιών από όλο τον κόσμο. Για χρόνια, τα Αριώνεια προσέφεραν μια μοναδική μουσική πανδαισία που συνέπαιρνε την πόλη της Κορίνθου και όχι μόνο.