Αποκατάσταση ή φιέστα; Κελλάρης και Σιάτος απαντούν από τον καμένο Φενεό

Ο Φενεός, ακόμη ντυμένος στα γκρίζα μιας πληγής που δεν πρόλαβε να κλείσει, υποδέχθηκε ένα πολυμελές κυβερνητικό κλιμάκιο. Υπουργοί, υπηρεσιακοί παράγοντες, στελέχη της Περιφέρειας Πελοποννήσου και αυτοδιοικητικοί βρέθηκαν στην περιοχή με ατζέντα την «επόμενη μέρα» της μεγάλης πυρκαγιάς του Ιουλίου. Στο επίκεντρο της παρουσίασης βρέθηκε η πρόοδος των έργων προστασίας και αποκατάστασης, με ιδιαίτερη μνεία στη συμμετοχή της Τράπεζας Πειραιώς ως αναδόχου μέρους του σχεδιασμού.

Οι εικόνες όμως από τις καμένες πλαγιές, οι εναπομείναντες εργάτες στα αποκαΐδια και η έντονη αντίδραση των κατοίκων και των παραγωγών δημιούργησαν έντονη αντίθεση με τον πανηγυρικό τόνο των δηλώσεων. Δύο περιφερειακοί σύμβουλοι, από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους αλλά με κοινή αγανάκτηση, έδωσαν το δικό τους στίγμα για όσα συνέβησαν.

Η θέση του Γιάννη Κελλάρη – Λαϊκή Συσπείρωση

Ο Γιάννης Κελλάρης κάνει λόγο για «κυβερνητική φιέστα» που μόνο οργή και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει στους κατοίκους της ορεινής Κορινθίας. Υποστηρίζει ότι πίσω από τις φωτογραφίες και τις εξαγγελίες κρύβεται η διαχρονική απουσία ενός πραγματικού σχεδίου δασοπροστασίας.

Κατά τον ίδιο, η επιλογή της Τράπεζας Πειραιώς ως αναδόχου των έργων δεν αποτελεί παρά ακόμη ένα βήμα στην ιδιωτικοποίηση της δασικής προστασίας, την ώρα που οι δημόσιες δασικές υπηρεσίες παραμένουν υποστελεχωμένες και χωρίς πόρους. Ο Κελλάρης τονίζει ότι η πυρκαγιά δεν ήταν «ακραίο φυσικό φαινόμενο», αλλά συνέπεια μιας πολιτικής που αφήνει την ύπαιθρο ανοχύρωτη και εκτεθειμένη κάθε καλοκαίρι.

Στο κλείσιμό του καλεί τους πολίτες «να μη δείξουν καμιά ανοχή» και να ενισχύσουν τον αγώνα για ουσιαστική πρόληψη και προστασία, μακριά από λογικές “κόστους – οφέλους”.

Η θέση του Γιάννη Σιάτου – Πρώτα η Πελοπόννησος

Από την άλλη, ο Γιάννης Σιάτος επιλέγει ένα πιο ωμό, σχεδόν κινηματογραφικό λεξιλόγιο, περιγράφοντας την κυβερνητική επίσκεψη ως «κομβόι από επαγγελματίες της πολιτικής». Μιλά για υπουργούς, βουλευτές και παρατρεχάμενους που κυνηγούσαν το «σωστό πλάνο» ανάμεσα στα καμένα έλατα, την ώρα που εργάτες δούλευαν μουτζουρωμένοι και κουρασμένοι στο βάθος.

Για τον Σιάτο, η εικόνα της Καστανιάς – χωρίς δάσος πια – είναι η πραγματική απάντηση σε κάθε θριαμβολογία. Παραθέτει δέκα συγκεκριμένες αστοχίες και παραλείψεις: από το άδειο πυροφυλάκιο και τα χαλασμένα οχήματα έως τη μη λειτουργία του κλιμακίου στο διάσελο και την παντελή έλλειψη αντιπυρικών ζωνών. Μιλά για «μηδενική πρόληψη» και «χαοτική διαχείριση στο πεδίο».

Και φτάνει μέχρι τον αεροπυροσβεστικό στόλο, σημειώνοντας ότι το επεισόδιο με το Canadair στο Κιάτο αποκάλυψε έναν κρατικό μηχανισμό που, όπως λέει, «δεν έχει πια ικανό στόλο, μόνο κουφάρια που παλεύουν να πετάξουν».

Ο Σιάτος ξεκαθαρίζει πως δεν μιλά για να κάνει αντιπολίτευση. «Αυτά τα βουνά είναι το σπίτι μας» λέει, υποστηρίζοντας ότι η φετινή φωτιά, όπως και οι προηγούμενες, επιβεβαιώνουν μια κρίση διαχείρισης που επαναλαμβάνεται χρόνο με τον χρόνο.

Η επόμενη μέρα

Η κυβερνητική επίσκεψη στον Φενεό ήταν για κάποιους μήνυμα κινητοποίησης και για άλλους μια αχρείαστη επίδειξη. Το βέβαιο είναι πως οι πληγές της ορεινής Κορινθίας δεν κλείνουν με δηλώσεις ούτε με φωτογραφίες. Το τι μένει από τη χθεσινή ημέρα δεν είναι ένα ενιαίο αφήγημα, αλλά δύο πολύ καθαρές φωνές που περιγράφουν την ίδια πραγματικότητα από δύο διαφορετικές γωνίες. Και η πραγματικότητα αυτή μυρίζει ακόμη καμένο.