Η περιπέτεια Λοβέρδου και το πραγματικό ερώτημα: Ισονομία ή προνόμια;

Την ώρα που ακόμη ένα περιστατικό με «επώνυμο κατηγορούμενο» μονοπωλεί τηλεοπτικά πάνελ και δελτία ειδήσεων, ο Ανδρέας Λοβέρδος επιχειρεί να θέσει σαφή όρια ανάμεσα στην ιδιότητα του πολιτικού και την περιπέτεια του 19χρονου γιου του. «Ο νόμος είναι ίδιος για όλους» δήλωσε. Όμως η ελληνική κοινωνία έχει ακούσει πάρα πολλές φορές αυτή τη φράση για να τη δεχτεί αμάσητη.

Ο 19χρονος συνελήφθη στη Νέα Ερυθραία, έπειτα από επεισοδιακή καταδίωξη, οδηγώντας μισθωμένο αυτοκίνητο με επικίνδυνους ελιγμούς σε κατοικημένη περιοχή. Η δικογραφία περιλαμβάνει απείθεια, επικίνδυνη οδήγηση και σειρά τροχονομικών παραβάσεων. Σύμφωνα με τηλεοπτικά ρεπορτάζ, στο συμβάν ακούστηκε και η κλασική φράση που συνήθως συνοδεύει περιπτώσεις «παιδιών καλών οικογενειών»: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Ο πατέρας το διαψεύδει, λέγοντας ότι δεν υπάρχει τέτοια αναφορά στη δικογραφία.

Το ζήτημα όμως δεν είναι μία φράση, αλλά η κουλτούρα που συχνά τη γεννά. Μια κουλτούρα που εδώ και δεκαετίες συνοδεύει την πολιτική τάξη και τους ανθρώπους του κύκλου της, δημιουργώντας την αίσθηση ότι υπάρχει πάντα ένα «μαξιλάρι» προστασίας όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα με τον νόμο.

Ο κ. Λοβέρδος υποστηρίζει ότι ακολουθήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες και ξεκαθαρίζει πως «το παιδί μου είναι το παιδί μου, το στηρίζω, αλλά δεν δικαιολογώ κάθε πράξη του. Ποια είναι η πράξη του, θα την εξετάσει το δικαστήριο». Παράλληλα σημειώνει ότι απουσίαζε στο εξωτερικό όταν συνέβη το περιστατικό, ενώ δηλώνει «υποχρεωμένος να μιλήσει» λόγω της έκτασης που πήρε το θέμα.

Κάθε τέτοια υπόθεση, όμως, ανασύρει το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: εφαρμόζεται ο νόμος με τον ίδιο τρόπο για όλους ή μόνο μέχρι να φτάσει σε σπίτια πολιτικών και ισχυρών; Γιατί η ισονομία δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις, αλλά με πράξεις – και η κοινωνία έχει κουραστεί να ακούει εξαγγελίες ενώ βλέπει να επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα ατιμωρησίας.