Όταν μιλούν για σένα οι φίλοι σου – Δυο λόγια για τον Κώστα Καραμπέτσο

Αν θέλει κανείς να καταλάβει ποιος ήταν ο Κώστας Καραμπέτσος, αρκεί να σταθεί λίγο στα λόγια όσων τον αποχαιρετούν. Όχι τόσο σε αυτά που λένε, όσο στον τρόπο που τα λένε. Στις μικρές ιστορίες, στις λεπτομέρειες, στις μνήμες που επιστρέφουν από τα μαθητικά χρόνια, από παγωμένες διαδρομές με ένα παπάκι, από πρώτα live, από ραδιόφωνα, βινύλια και φεστιβάλ που έμοιαζαν τότε μικρά, αλλά αποδείχθηκαν καθοριστικά.

Μέσα από αυτή τη μεγάλη συγκίνηση γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται απλώς για έναν άνθρωπο του πολιτισμού, αλλά για κάποιον που λειτούργησε ως σημείο αναφοράς. Έναν άνθρωπο που έδινε χώρο, χρόνο και εμπιστοσύνη στη νέα γενιά, χωρίς όρους και χωρίς φόβο. Που πίστευε ότι η μουσική, το ραδιόφωνο, οι συναυλίες και τα φεστιβάλ δεν είναι διασκέδαση της στιγμής, αλλά τρόπος να διαμορφώνονται χαρακτήρες και να γεννιούνται σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Στα σχόλια δεν υπάρχει εξιδανίκευση. Υπάρχει ευγνωμοσύνη. Για τις ευκαιρίες που δόθηκαν νωρίς, για τα όνειρα που πήραν σχήμα, για τη γενναιοδωρία ενός ανθρώπου που έβλεπε πέρα από τη δική του αυλή και δεν δίσταζε να στηρίξει αυτό που πίστευε, ακόμα και την τελευταία στιγμή.

Γι’ αυτό και η απώλεια μοιάζει τόσο βαριά. Όχι μόνο γιατί έφυγε ένας φίλος, αλλά γιατί έφυγε ένας από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που αφήνουν πίσω τους ανθρώπους διαφορετικούς απ’ ό,τι ήταν πριν τους γνωρίσουν. Ένας φάρος για τον τοπικό πολιτισμό, αλλά κυρίως ένας συνοδοιπόρος.

Οι λέξεις σήμερα δυσκολεύονται. Όμως οι ιστορίες που λέγονται, η ένταση της συγκίνησης και η αίσθηση κενού που επαναλαμβάνεται σε κάθε αποχαιρετισμό, λένε ήδη όλα όσα χρειάζονται.
Ότι ο Κώστας Καραμπέτσος υπήρξε σπουδαίος, όχι από θέση, αλλά από ίχνος.

Καλό ταξίδι. Αυτό που άφησες πίσω σου συνεχίζει.