Κάγια Κάλας: Με όσα γίνονται, ίσως ήρθε η στιγμή να αρχίσουμε να πίνουμε – Αν το χιούμορ είναι άμυνα, τότε τα πράγματα ζορίζουν

Υπάρχει ένα άτυπο θερμόμετρο για το πώς πάνε τα πράγματα στον κόσμο. Όχι οι δείκτες, όχι τα χρηματιστήρια, ούτε καν οι αναλύσεις των ειδικών. Το πραγματικό καμπανάκι χτυπά όταν οι άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους την παγκόσμια διπλωματία αρχίζουν να κάνουν χιούμορ για το αλκοόλ.

Όταν λοιπόν η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια απολύτως θεσμική αίθουσα, ανάμεσα σε ευχές για καλή χρονιά, αφήνει να εννοηθεί ότι «ίσως τώρα είναι καλή στιγμή να αρχίσει κανείς να πίνει», δεν μιλάμε απλώς για ένα κακόγουστο αστείο. Μιλάμε για μια στιγμή ειλικρίνειας. Από αυτές που ξεφεύγουν πριν προλάβει να επέμβει το πρωτόκολλο.

Διότι αν για να αντέξεις την πραγματικότητα χρειάζεσαι ένα ποτήρι κρασί, τότε η πραγματικότητα δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι βαριά.

Πόλεμος στην Ουκρανία χωρίς ορατό τέλος, Γάζα που φλέγεται, Ιράν σε μόνιμη αναβρασμό, Βενεζουέλα ξανά στο κάδρο, και από πάνω μια Αμερική που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μιλά για τη Γροιλανδία σαν να είναι ακίνητο προς αξιοποίηση. Όχι κάποιος γραφικός σχολιαστής, αλλά ο ίδιος ο Τραμπ, με τον γνώριμο τρόπο που μετατρέπει τη γεωπολιτική σε real estate αφήγηση.

Και κάπου εκεί η Ευρώπη, αυτή η ήπειρος που χτίστηκε για να μην ξαναδεί πόλεμο, βρίσκεται πάλι να μετρά συγκρούσεις, απειλές, κυρώσεις και φόβους. Να προσπαθεί να συντονίσει 27 διαφορετικές φωνές, την ώρα που ο κόσμος γύρω της τρέχει πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχει η γραφειοκρατία της.

Το αστείο λοιπόν δεν είναι αστείο. Είναι μηχανισμός άμυνας. Είναι αυτό που λες όταν δεν μπορείς να πεις «δεν είμαι σίγουρη ότι ελέγχουμε την κατάσταση». Είναι το χαμόγελο πριν από τη σιωπή.

Αν οι άνθρωποι που κρατούν το τιμόνι αρχίζουν να χαριτολογούν για το ποτό, τότε το πρόβλημα δεν είναι αν πίνουν ή όχι. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος μοιάζει να πηγαίνει σε δρόμο χωρίς πινακίδες.

Και τότε, όσο κι αν γελάμε, όσο κι αν κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, καλό είναι να θυμόμαστε κάτι απλό. Όταν το χιούμορ ανεβαίνει στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας, συνήθως δεν ανεβαίνει επειδή όλα πάνε καλά. Αντίθετα, ανεβαίνει γιατί τα πράγματα ζορίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν να πουν φωναχτά.