Ζήτησε σύλληψη γιατρού επειδή δεν υπέκυψε στο κομματικό “μέσον”

Απίθανο. Κι όμως απολύτως ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που έχει εμπεδωθεί βαθιά στους φίλους και τους εκπροσώπους της εξουσίας.

Ο πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης της Νέα Δημοκρατία στα Ιωάννινα, Βασίλης Χριστοφορίδης, θεώρησε φυσιολογικό να καλέσει την Αστυνομία για να συλλάβει γιατρό, επειδή δεν εξυπηρέτησε κατά προτεραιότητα ασθενή που ο ίδιος συνόδευε, σε βάρος άλλων σοβαρότερων περιστατικών, στο Νοσοκομείο Χατζηκώστα.

Όχι γιατί υπήρξε ιατρικό λάθος. Όχι γιατί παραβιάστηκε κάποιο πρωτόκολλο. Αλλά γιατί η γιατρός έκανε τη δουλειά της. Τόλμησε να εφαρμόσει την ιατρική κρίση και την ιεράρχηση επειγόντων, αντί να υπακούσει στο “μέσον”.

Το περιστατικό, που σημειώθηκε στις 28 Δεκεμβρίου, καταγγέλλεται επίσημα από την ΕΙΝΗ και αποκτά ακόμη βαρύτερη διάσταση από το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι ένας απλός πολίτης. Είναι μέλος της διοίκησης του νοσοκομείου. Δηλαδή θεσμικά υπεύθυνος για τη στήριξη των γιατρών και την εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος.

Σύμφωνα με την έγγραφη αναφορά της γιατρού, τις μαρτυρίες συναδέλφων της και την ανακοίνωση της ΕΙΝΗ, ο καταγγελλόμενος συστήθηκε επικαλούμενος το επώνυμό του και την ιδιότητά του ως μέλος του ΔΣ και απαίτησε ταχεία εξυπηρέτηση. Όταν του εξηγήθηκε ότι άλλα περιστατικά είχαν, βάσει ιατρικής αξιολόγησης, προτεραιότητα, άρχισε να γίνεται προσβλητικός, απειλητικός και αυταρχικός.

Έφτασε στο σημείο να απειλεί ότι θα καλέσει την Αστυνομία για να συλληφθεί η γιατρός στο αυτόφωρο αν δεν συμμορφωνόταν με τις υποδείξεις του. Και πράγματι το έκανε. Μετά από περίπου 50 λεπτά πίεσης, κάλεσε περιπολικό μέσα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών.

Μόνο χάρη στην παρέμβαση συναδέλφων της γιατρού και την ψυχραιμία των αστυνομικών, που αντιλήφθηκαν τι θα σήμαινε η σύλληψη γιατρού εν ώρα υπηρεσίας σε ΤΕΠ, αποφεύχθηκαν τα χειρότερα.

Ας είμαστε απολύτως σαφείς. Αυτό δεν είναι “παρεξήγηση”. Δεν είναι “υπερβολή της στιγμής”. Είναι κατάχρηση εξουσίας, απειλητική συμπεριφορά και συνειδητή απόπειρα παρακώλυσης της λειτουργίας ενός κρίσιμου τμήματος δημόσιου νοσοκομείου.

Όταν ένα μέλος της διοίκησης θεωρεί ότι μπορεί να παρακάμπτει γιατρούς, να εκβιάζει με χειροπέδες και να επιβάλλει προτεραιότητες με βάση τη θέση του, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό.

Τα νοσοκομεία δεν είναι κομματικά γραφεία. Τα ΤΕΠ δεν λειτουργούν με τη λογική του “ποιος είσαι”. Και οι γιατροί δεν είναι υπάλληλοι εξυπηρέτησης ισχυρών.

Αν αυτή η συμπεριφορά δεν καταδικαστεί άμεσα και έμπρακτα, τότε το μήνυμα είναι σαφές. Ότι η αλαζονεία της εξουσίας έχει το δικαίωμα να εισβάλλει ακόμη και στους χώρους όπου κρίνεται καθημερινά η ανθρώπινη ζωή.

Και αυτό δεν είναι απλώς επικίνδυνο. Είναι ντροπή.