Ο Αναστάσης Παπαληγούρας, μια άλλη σχολή πολιτικής και το ήθος που λείπει σήμερα

Ο θάνατος του Αναστάση Παπαληγούρα δεν είναι απλώς μια απώλεια για τη Νέα Δημοκρατία. Είναι μια υπενθύμιση για το πώς κάποτε ασκούνταν η πολιτική στη χώρα.

Ο Παπαληγούρας ανήκε σε εκείνη τη γενιά πολιτικών που δεν χρειάζονταν κραυγές για να ακουστούν. Είχε παιδεία, θεσμική αντίληψη, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και μια εσωτερική ευγένεια που δεν ήταν επικοινωνιακό τέχνασμα αλλά στάση ζωής. Μπορούσες να διαφωνήσεις μαζί του, αλλά ήξερες ότι απέναντί σου είχες έναν άνθρωπο με σοβαρότητα και αίσθηση ευθύνης.

Σήμερα, το πολιτικό τοπίο είναι διαφορετικό. Η ένταση κυριαρχεί, ο δημόσιος λόγος σκληραίνει, η αντιπαράθεση συχνά μετατρέπεται σε διαρκή σύγκρουση. Η Νέα Δημοκρατία, όπως και συνολικά η ελληνική πολιτική σκηνή, μοιάζει να έχει απομακρυνθεί από εκείνο το ύφος της μετριοπάθειας και της θεσμικής νηφαλιότητας που χαρακτήριζε προσωπικότητες σαν τον Παπαληγούρα.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό. Είναι βαθύτερο. Είναι ζήτημα ποιότητας, μέτρου και πολιτικού πολιτισμού.

Πολιτικοί σαν τον Αναστάση Παπαληγούρα, ή τον κ. Σταύρο Δήμα, έναν άλλον jentλeman της πολιτικής, δεν εξέφραζαν, απλώς, μια παράταξη. Εξέφραζαν μια αντίληψη για τη δημοκρατία. Πίστευαν στους θεσμούς, όχι στις εντυπώσεις. Στη σύνθεση, όχι στον διχασμό. Στη σιωπηλή δουλειά, όχι στην καθημερινή υπερβολή.

Η απουσία τέτοιων ανθρώπων γίνεται πιο αισθητή σε εποχές όπου η πολιτική μοιάζει να εξαντλείται στην ταχύτητα της δήλωσης και στην ένταση του τίτλου.

Ίσως τελικά αυτό που λείπει σήμερα δεν είναι απλώς κάποια πρόσωπα. Είναι το ήθος μιας ολόκληρης σχολής πολιτικής σκέψης. Και γι’ αυτό ο αποχαιρετισμός στον Αναστάση Παπαληγούρα δεν είναι μόνο προσωπικός ή κομματικός. Είναι βαθιά πολιτικός.

Γιατί μαζί του θυμόμαστε μια εποχή που η διαφωνία δεν σήμαινε εχθρότητα και η εξουσία δεν σήμαινε επιβολή.

Και τέτοιοι πολιτικοί, σήμερα, πράγματι λείπουν.