By 
Δύο μήνες μετά τη διακοπή της λειτουργίας τους, τα «σπιτάκια» ανακύκλωσης εξακολουθούν να παραμένουν κλειστά στην Κόρινθο και συνολικά σε 18 δήμους της Πελοποννήσου. Και όσο περνούν οι εβδομάδες, το πρόβλημα γίνεται πλέον ορατό όχι μόνο στις κλειστές εγκαταστάσεις, αλλά και μέσα στους κάδους της πόλης.
Η λειτουργία των Πολυκέντρων Ανακύκλωσης σταμάτησε μετά τη λήξη, στις 10 Ιουλίου, της σύμβασης του ΦΟΔΣΑ Πελοποννήσου με την ανάδοχο εταιρεία που είχε αναλάβει τη λειτουργία τους.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον Δήμο Κορινθίων. Συνολικά 18 δήμοι της Πελοποννήσου βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, μεταξύ των οποίων οι Δήμοι Κορινθίων, Σικυωνίων, Νεμέας και Ξυλοκάστρου–Ευρωστίνης.
Από τότε αναζητείται το μοντέλο με το οποίο θα μπορέσουν να επαναλειτουργήσουν.
Η τελευταία ενημέρωση ήρθε μόλις στις 9 Σεπτεμβρίου από τον πρόεδρο του ΦΟΔΣΑ Πελοποννήσου, Γιάννη Σμυρνιώτη. Όπως ανέφερε, βρίσκεται σε εξέλιξη μελέτη προκειμένου να προσδιοριστεί ένα εύλογο και βιώσιμο κόστος λειτουργίας των Πολυκέντρων, ενώ εξετάζονται διαφορετικές λύσεις ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία τους με τον ΦΟΔΣΑ να αναλαμβάνει τη σχετική δαπάνη.
Αυτό είναι το θετικό νέο. Το αρνητικό είναι ότι συγκεκριμένη ημερομηνία επαναλειτουργίας δεν υπάρχει ακόμη. Και ο χρόνος πιέζει.
Τα μπουκάλια επέστρεψαν στους κάδους
Υπάρχει μια παράμετρος της υπόθεσης που δεν αποτυπώνεται εύκολα στους αριθμούς, αλλά είναι πλέον εμφανής στην καθημερινότητα. Όσο λειτουργούσαν τα «σπιτάκια», ένα πολύ μεγάλο μέρος των πλαστικών μπουκαλιών και άλλων συσκευασιών είχε ουσιαστικά εξαφανιστεί από τους μπλε, ακόμη και από τους πράσινους κάδους. Το οικονομικό κίνητρο του ανταποδοτικού συστήματος είχε λειτουργήσει. Άνθρωποι συγκέντρωναν τις συσκευασίες, τις παρέδιδαν στα Πολυκέντρα και έπαιρναν ως αντάλλαγμα κουπόνια. Έτσι, υλικά που διαφορετικά θα κατέληγαν στους κάδους ή ακόμη και στα σύμμεικτα απορρίμματα, οδηγούνταν οργανωμένα στην ανακύκλωση.
Σήμερα η εικόνα έχει αντιστραφεί. Τα πλαστικά μπουκάλια έχουν αρχίσει και πάλι να γεμίζουν τους κάδους. Και αυτό δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι πρωτίστως περιβαλλοντικό ζήτημα. Άλλωστε, ακόμη και ο πρόεδρος του ΦΟΔΣΑ επισήμανε πριν από λίγες ημέρες ότι είναι κρίμα υλικά συσκευασίας να καταλήγουν μαζί με τα σύμμεικτα, την ώρα που όλοι μιλούν για την ανάγκη αύξησης των ποσοστών ανακύκλωσης.
Υπάρχει και η ανθρώπινη πλευρά
Παράλληλα υπάρχει αγωνία για τους εργαζόμενους που απασχολούνταν στα Πολυκέντρα και βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με την αβεβαιότητα που δημιούργησε η λήξη της σύμβασης. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, λιγότερο συζητημένη κοινωνική διάσταση.
Για κάποιους ανθρώπους τα κουπόνια που έπαιρναν παραδίδοντας μπουκάλια και άλλες συσκευασίες δεν ήταν ένα παιχνίδι ανακύκλωσης ούτε ένα αμελητέο μπόνους. Ήταν ένας τρόπος να εξασφαλίσουν ένα ή δύο βασικά είδη διατροφής. Άνθρωποι με πολύ χαμηλό εισόδημα, ηλικιωμένοι ή πολίτες που αντιμετωπίζουν πραγματικές οικονομικές δυσκολίες είχαν εντάξει αυτή τη μικρή ανταμοιβή στην καθημερινότητά τους. Μπορεί το ποσό να φαίνεται μικρό σε κάποιους. Για εκείνους, όμως, δεν ήταν.
Η λύση πρέπει να βρεθεί γρήγορα
Βεβαίως, γύρω από τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση σε πανελλαδικό επίπεδο για το κόστος τους, τις συμβάσεις και τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε το συγκεκριμένο σύστημα. Αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση που πρέπει να γίνει και οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να δώσουν όλες τις απαντήσεις.
Δεν αναιρεί όμως μια πραγματικότητα: στην πράξη τα Πολυκέντρα έβαλαν πολύ περισσότερο κόσμο στη διαδικασία της ανακύκλωσης. Και σήμερα που είναι κλειστά βλέπουμε ένα μέρος αυτής της προσπάθειας να χάνεται. Γι’ αυτό και η επαναλειτουργία τους δεν μπορεί να παραπέμπεται επ’ αόριστον στις καλένδες.
Ο ΦΟΔΣΑ έχει δηλώσει ότι αναζητά τη λύση και ότι τα Πολυκέντρα θα συνεχίσουν. Τώρα χρειάζεται αυτή η πρόθεση να αποκτήσει συγκεκριμένο σχέδιο και, κυρίως, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Για το περιβάλλον και την ανακύκλωση, για τους εργαζόμενους που περιμένουν να μάθουν τι θα γίνει με τη δουλειά τους, αλλά και για εκείνους τους συμπολίτες μας για τους οποίους μερικά μπουκάλια ανακύκλωσης μεταφράζονταν στο τέλος της ημέρας σε ένα γάλα, ένα πακέτο μακαρόνια ή λίγα ακόμη βασικά είδη στο τραπέζι.
Δύο μήνες αναμονής είναι ήδη πολλοί. Η λύση πρέπει πλέον να δοθεί γρήγορα.
Comments