By 
Η Έκθεση «ΚΟΡΙΝΘΙΑ – ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 2026» στο λιμάνι της Κορίνθου πέρασε στην ιστορία και, πέρα από τα εγκαίνια, τις επίσημες παρουσίες και τις δηλώσεις για την ανάπτυξη και την εξωστρέφεια, έχει ενδιαφέρον να δούμε και την πραγματική εικόνα της από την πλευρά των εκθετών. Γιατί φέτος η Έκθεση ήταν αισθητά μικρότερη. Και κυρίως ήταν μικρότερη σε αυτό που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί την καρδιά της: τις ίδιες τις επιχειρήσεις. Ο κατάλογος περιλάμβανε συνολικά 117 εκθέτες. Από αυτούς, όμως, οι 36 ήταν Δήμοι, Επιμελητήρια, ΜΜΕ, σύλλογοι και διάφοροι άλλοι φορείς. Οι επιχειρήσεις ήταν 81 και από αυτές οι 19 προέρχονταν εκτός Κορινθίας.
Με απλά λόγια, μόλις 62 επιχειρήσεις της Κορινθίας ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Επιμελητηρίου και έστησαν περίπτερο στη φετινή Έκθεση.
Η αλήθεια είναι ότι το Επιμελητήριο προσπάθησε πολύ για να έρθουν όσο γίνεται περισσότερες τοπικές επιχειρήσεις. Υπήρξαν και προσωπικά τηλεφωνήματα σε επιχειρηματίες, προσωπικές επαφές για να πειστούν αλλά οι περισσότεροι είχαν μια πανομοιότυπη απάντηση: «δεν με παίρνει οικονομικά».
Ο αριθμός ασφαλώς δεν αρκεί από μόνος του για να βγάλει κανείς συμπέρασμα για ολόκληρη την κορινθιακή οικονομία. Δεν παύει όμως να είναι ενδεικτικός μιας αγοράς που πιέζεται και μιας μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας που μετρά πολύ περισσότερο από παλιότερα κάθε ευρώ που ξοδεύει. Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που απέχει αρκετά από την εικόνα οικονομικής ευφορίας που πολλές φορές επιχειρείται να δοθεί από την κυβέρνηση και τους φορείς που στηρίζουν την οικονομική της πολιτική.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που γίνεται εύκολα αντιληπτό περπατώντας ανάμεσα στα περίπτερα: λείπουν σχεδόν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις της Κορινθίας. Από τις 81 επιχειρηματικές συμμετοχές ελάχιστες μπορούν να χαρακτηριστούν μεγάλες. Ανάμεσά τους η ΑΕΔΙΚ, ο Όμιλος Πιέτρη και ο Όμιλος ΗΡΑΚΛΗΣ. Η μεγάλη πλειονότητα είναι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες δίνουν καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης στην τοπική αγορά.
Αντίθετα, δεν υπάρχουν περίπτερα από τη Motor Oil, τη Fulgor/Hellenic Cables, τη NIKO HELM, την Calpac, την Landis, την Tikun Olam, το Club Hotel Casino Loutraki, τους Μύλους Παπαφίλη, τη Μανδρέκας, τη Φάρμα Μητσόπουλος και άλλες σημαντικές επιχειρήσεις με ισχυρό οικονομικό αποτύπωμα στην Κορινθία. Κάποιες από αυτές στηρίζουν την Έκθεση ως χορηγοί. Και ασφαλώς η χορηγία τους είναι σημαντική για τη διοργάνωση. Είναι όμως διαφορετικό πράγμα να χρηματοδοτείς μια έκθεση και διαφορετικό να θεωρείς ότι αξίζει να συμμετέχεις σε αυτήν ως εκθέτης. Αυτό ίσως είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της φετινής διοργάνωσης. Εταιρείες με πολύ μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα από τη μέση κορινθιακή επιχείρηση επέλεξαν να δώσουν χρήματα ως χορηγοί, αλλά όχι να στήσουν περίπτερο. Και εύλογα δημιουργείται το ερώτημα: «γιατί;». Ειδικά όταν μιλάμε για επιχειρήσεις όπως η Motor Oil ή η Fulgor, με τεράστιο παραγωγικό και επενδυτικό αποτύπωμα στην περιοχή, η παρουσία τους θα έδινε άλλη βαρύτητα στην Έκθεση. Το ίδιο ισχύει για το Casino Λουτρακίου, την Tikun Olam, την Landis ή την Crown, και γενικότερα, τις μεγάλες επιχειρήσεις τροφίμων και βιομηχανίας που δραστηριοποιούνται στον νομό.
Ίσως, λοιπόν, πέρα από την κατάσταση της αγοράς, πρέπει να ανοίξει και μια δεύτερη συζήτηση. Πόσο εξακολουθούν να ενδιαφέρουν πραγματικά τις επιχειρήσεις αυτού του τύπου οι γενικές εμπορικές εκθέσεις; Πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια ένα περίπτερο σε μια έκθεση ήταν ένας από τους βασικούς τρόπους για να παρουσιάσει κάποιος την επιχείρηση και τα προϊόντα του σε ένα μεγάλο κοινό. Σήμερα αυτό γίνεται καθημερινά και πολύ πιο στοχευμένα μέσα από το διαδίκτυο και τα social media. Ο καταναλωτής μπορεί από το κινητό του να γνωρίσει μια επιχείρηση, να δει τα προϊόντα της, να συγκρίνει τιμές και να αγοράσει χωρίς καν να σηκωθεί από τον καναπέ του. Άρα και οι ίδιες οι εκθέσεις πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξουν.
Δεν αρκεί πλέον να στηθούν μερικές δεκάδες περίπτερα, να γίνουν τα εγκαίνια και να μετρηθεί στο τέλος πόσες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από τον χώρο. Το σημαντικό είναι πόσες επαφές έγιναν, πόσες συνεργασίες προέκυψαν, αν υπήρξαν εμπορικές συμφωνίες και τελικά τι κέρδισε ο επιχειρηματίας που πλήρωσε για να βρίσκεται εκεί.
Υπάρχει τέλος και μια ακόμη πλευρά που δεν πρέπει να αγνοηθεί. Τα τελευταία χρόνια οι εκθέσεις αυτού του είδους έχουν αποκτήσει έντονο πολιτικό και αυτοδιοικητικό χαρακτήρα. Υπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, πολιτευτές, χαιρετισμοί, φωτογραφίες και επισκέψεις στα περίπτερα αποτελούν πλέον σημαντικό κομμάτι του τετραημέρου.
Δεν είναι κακό. Η πολιτική και η Αυτοδιοίκηση πρέπει να βρίσκονται δίπλα στην επιχειρηματικότητα. Αρκεί να μη φτάσουμε στο σημείο μια επιχειρηματική έκθεση να έχει τελικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους πολιτικούς που συμμετέχουν σε αυτήν, εξυπηρετώντας τους πολιτικούς σχεδιασμούς τους, παρά για τους επιχειρηματίες στους οποίους υποτίθεται ότι απευθύνεται.
Και κάπου εκεί επιστρέφουμε στον αριθμό 62. Τόσες είναι οι κορινθιακές επιχειρήσεις που επέλεξαν φέτος να βρίσκονται στα περίπτερα. Δεν είναι ένας αριθμός που μπορεί να περάσει απαρατήρητος, ούτε να κρυφτεί πίσω από τις φωτογραφίες των εγκαινίων και τις αισιόδοξες δηλώσεις.
Να μάθουμε γιατί συμμετείχαν μόνο 62 τοπικές επιχειρήσεις. Γιατί οι μεγάλες επιχειρήσεις προτίμησαν τον ρόλο του χορηγού από εκείνον του εκθέτη. Και κυρίως αν οι επιχειρηματίες που έστησαν περίπτερο έφυγαν στο τέλος έχοντας κερδίσει κάτι περισσότερο από μερικές ημέρες προβολής. Γιατί αυτό είναι τελικά που έχει σημασία. Όχι πόσοι πέρασαν από την Έκθεση, αλλά τι άφησε η Έκθεση πίσω της.
Comments