By 
Στην Κορινθία οι εσωκομματικές διαδικασίες της Νέας Δημοκρατίας δεν θα γίνουν τελικά. Κι όχι επειδή υπήρξαν εντάσεις, επεισόδια ή τεχνικά προβλήματα. Απλώς δεν υπάρχει λόγος να στηθούν κάλπες. Ο αριθμός των υποψηφίων για τη ΔΕΕΠ, τις ΔΗΜΤΟ και τους συνέδρους ήταν ακριβώς ίσος με τον αριθμό των διαθέσιμων θέσεων. Για τις θέσεις των προέδρων ούτε λόγος για μάχη. Ένας υποψήφιος σε κάθε όργανο. Μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο αυτόματη ανάθεση, παρά δημοκρατική συμμετοχή.
Το γεγονός δεν συνιστά μια τοπική ιδιομορφία -και στην Αρκαδία το ίδιο συνέβη. Είναι καθρέφτης μιας πραγματικότητας που δεν περιορίζεται στα κομματικά γραφεία. Δείχνει κάτι βαθύτερο. Την καθίζηση του ενδιαφέροντος για τα κόμματα και σταδιακά για την ίδια την πολιτική. Δεν είναι τυχαίο ότι η αποχή στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ο πολίτης απομακρύνεται, κλείνεται στο σπίτι του, δεν πιστεύει ότι η συμμετοχή του αλλάζει κάτι. Κι όταν νιώσει ότι η ψήφος του είναι ένα νόμισμα χωρίς αξία, αδιαφορεί και για τις μικρές εσωτερικές εκλογές των κομμάτων. Το αποτέλεσμα είναι φωτογραφίες από άδειες αίθουσες και ψηφοδέλτια χωρίς αντιπάλους. Μια δημοκρατία που τρέχει με καύσιμα χαμηλής ποιότητας.
Για τη Νέα Δημοκρατία το φαινόμενο αυτό έχει ακόμη πιο συγκεκριμένη εξήγηση. Ακόμα και ανθρώπους που δηλώνουν κομματικά συνδεδεμένοι, που έχουν ιστορική σχέση με το κόμμα, τους βλέπεις πλέον κουρασμένους και αποστασιοποιημένους. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας. Είναι θέμα πραγματικότητας. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει ταυτιστεί με σκάνδαλα, σκιές, υποθέσεις που κανείς δεν ξέρει πού αρχίζουν και πού τελειώνουν. Κυρίως όμως έχει ταυτιστεί με μια αίσθηση ότι τα βασικά προβλήματα μένουν άλυτα. Η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, οι μισθοί δε φτάνουν, η καθημερινότητα γίνεται πιο δύσκολη. Και όταν η ζωή του πολίτη δεν βελτιώνεται, η σχέση του με το κόμμα του αρχίζει να ξεθωριάζει.
Η απογοήτευση δεν έρχεται με φωνές. Έρχεται με σιωπή. Με τη σιωπηλή άρνηση να συμμετάσχεις. Με τη διακριτική επιλογή να μην κατέβεις υποψήφιος. Με το βλέμμα που λέει ότι δεν έχεις πια διάθεση να δώσεις μάχη για κάτι που δεν σε εκπροσωπεί όπως άλλοτε. Κι όταν αυτό συμβαίνει μαζικά, το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε στην Κορινθία. Εκλογές χωρίς εκλογές. Όργανα χωρίς επιλογή. Μια κομματική βάση που δεν είναι πια βάση αλλά μια λίστα ονομάτων που απλώς συμπληρώνει θέσεις.
Το ερώτημα είναι τι σημαίνει αυτό για το πολιτικό σύστημα συνολικά. Γιατί η δημοκρατία δεν είναι μόνο το Κοινοβούλιο. Είναι και τα κόμματα. Είναι και οι οργανώσεις τους. Είναι και εκείνοι που έχουν τον ρόλο να κρατούν ζωντανή τη σχέση πολίτη και πολιτικής. Αν αυτές οι δομές αδειάζουν, τότε το σώμα της δημοκρατίας χάνει μυς και στηρίζεται μόνο στο κέλυφος.
Η Κορινθία δεν έστειλε απλώς ένα μήνυμα. Έδειξε μια τάση που υπάρχει παντού. Το ζήτημα είναι ποιος θα τη διαβάσει και ποιος θα δράσει πριν η αδιαφορία γίνει μόνιμη κατάσταση και όχι απλώς ένα σημάδι απογοήτευσης.
Comments