Η Ελλάδα φτωχαίνει, αλλά ευτυχώς… οι καφετέριες είναι γεμάτες

Το “μα οι καφετέριες είναι γεμάτες“, αυτή η απερίγραπτα ηλίθια, φτηνιάρικη ανοησία που πετιέται κάθε φορά που κάποιος μιλάει για ακρίβεια και φτώχεια, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν κανονική φράση ανθρώπου με εγκέφαλο.

Πρέπει να πεταχτεί μόνιμα εκεί που ανήκει πραγματικά: στα σκουπίδια με τις υπόλοιπες ανοησίες που λέγονται για να μη χρειαστεί ποτέ κανείς να σκεφτεί.

Όχι, ρε γίγαντα. Η γεμάτη καφετέρια δεν είναι οικονομικός δείκτης. Δεν είναι ανάλυση. Δεν είναι επιχείρημα. Είναι η τεμπέλικη σκέψη εκείνου που βλέπει πέντε τραπέζια γεμάτα και βγάζει πόρισμα για δέκα εκατομμύρια ανθρώπους.

Είναι η εθνική οικονομική “ανάλυση” του επιστήμονα των σόσιαλ που βλέπει μια ντουζίνα καρέκλες πιασμένες, κοιτάζει ένα μισογεμάτο μπαρ Παρασκευή βράδυ και καταλήγει ότι η ακρίβεια είναι μια ιδεοληψία κάτι γκρινιάρηδων. Αν το γεμάτο μαγαζί ήταν δείκτης ευημερίας, η Ελλάδα θα ήταν Ελβετία με φραπέδες.

Περπατάς, κάθεσαι, και πάντα – μα ΠΑΝΤΑ – θα βρεθεί ο ο εγχώριος καθηγητής της σχολής “είδα κάτι από το παρμπρίζ μου και έβγαλα συμπέρασμα για όλον τον πλανήτη” να σου πετάξει στη μάπα ένα:

“Μα οι παραλίες είναι γεμάτες”.
“Μα οι ταβέρνες είναι γεμάτες”.
“Μα η Μύκονος και η Σαντορίνη είναι sold-out”.
“Μα τα διόδια είναι πάλι πήχτρα στα αυτοκίνητα”
“Μα άδειασε η Αθήνα, όλοι πήγαν διακοπές”.

Και; Τι αποδεικνύει, ακριβώς, αυτή η φράση; Ότι υπάρχει τουρισμός; Ότι υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που έχει χρήμα; Ότι κάποιος θα κάνει τρεις μέρες διακοπές με δανεικά, θα φορτώσει άλλη μία δόση στην κάρτα ή θα κόψει από το σούπερ μάρκετ για να πάρει μια ανάσα από τη μαυρίλα; Ότι ο κόσμος, όσο τον στραγγίζουν, δεν έχει αποφασίσει ακόμη να κάθεται κλεισμένος σπίτι του σαν κατάδικος για να σας διευκολύνει να καταλάβετε πως φτωχαίνει; Τι;

Δηλαδή για να παραδεχτείτε την οικονομική ασφυξία, πρέπει ο κόσμος να μη βγαίνει ούτε για καφέ; Πρέπει να κυκλοφορεί με σκυμμένο κεφάλι, να τρώει κονσέρβες στο σκοτάδι και να στέλνει φωτογραφία του άδειου ψυγείου στο Μαξίμου για πιστοποίηση;

Και τότε θα μου πεις, γιατί το λέει τόσος κόσμος αυτό; Όχι φυσικά επειδή έχει στοιχεία. Αλλά επειδή τον βολεύει να ΜΗΝ έχει. Είναι πιο εύκολο να πάρεις μια εικόνα από δύο γεμάτα μαγαζιά, να την κάνεις εικόνα ολόκληρης της χώρας και να κρυφτείς πίσω από αυτήν, παρά να παραδεχτείς ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο άσχημη, πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο εξευτελιστική. Είναι η πιο βολική μορφή κοινωνικής δειλίας.

Ακούς αυτές τις ανοησίες και λες: πόσο βολεψάκιας πρέπει να είσαι για να χωρέσεις δέκα εκατομμύρια ανθρώπους σε μια φωτογραφία από την Πάρο; Πόσο τεμπέλης, πόσο μουδιασμένος, πόσο εθισμένος στο να καταπίνεις ό,τι σου σερβίρουν, ώστε να παίρνεις τη δική ΣΟΥ παρέα, τη δική ΣΟΥ έξοδο, τη δική ΣΟΥ Μύκονο, τη δική σου ΦΟΥΣΚΑ, και να τη βαφτίζεις “Ελλάδα”;

Δεν παίζει ρόλο αν αυτα τα λέει και ο φίλος σου, το αφεντικό σου ή ο συγγενής σου. Όποιος τις εκστομίζει είναι άνθρωπος που αδυνατεί (ή αρνείται) να καταλάβει ότι η προσωπική του εικόνα ΔΕΝ είναι όλη η κοινωνία.

Γιατί αν κοιτάξει την αλήθεια, μετά έχει πρόβλημα. Πρέπει να παραδεχτεί ότι οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι “γκρινιάρηδες” αλλά στριμωγμένοι. Ότι η χώρα που του πουλάνε ως success story κρατάει τον περισσότερο κόσμο σε μόνιμη ανασφάλεια. Πρέπει να παραδεχτεί ότι ίσως τόσα χρόνια κατάπινε σαν χάπατο κάθε γυαλιστερή κυβερνητική προπαγάνδα που του σέρβιραν. Και αυτό πονάει. Οπότε είναι ευκολότερο να πεις “μα έχει κόσμο έξω” και να ξαναχωθείς στο ασφαλές σου παραμύθι.

Μόνο που τα στοιχεία δεν ενδιαφέρονται για το παραμύθι σου.

Ο ΟΟΣΑ λέει ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2026, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα ανά άνθρωπο στην Ελλάδα έπεσε 3,6%. Η μεγαλύτερη πτώση ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ με διαθέσιμα στοιχεία. Και δεν είναι ατύχημα τριμήνου. Δεν είναι συγκυριακή γκαντεμιά. Το 2023, το πραγματικό ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα ακόμα παρέμενε 28% ΚΑΤΩ από αυτό του 2010. Φαντάσου πόσο πιο κάτω είναι το 2026.

Δεν μιλάμε για κακή εβδομάδα. Μιλάμε για 16 άθλια χρόνια.

Και δεν είναι γκρίνια αυτό. Είναι στοιχεία. Είναι νούμερα αμείλικτα. Δεν είναι “μιζέρια”. Δεν είναι “κακό κλίμα”. Είναι ο αριθμός που περιγράφει πόσα λιγότερα μένουν στον άνθρωπο αφού πληρώσει το δικαίωμα να υπάρχει.

Αλλά βέβαια, τι να σου κάνει το 3,6% όταν απέναντι έχεις το ατράνταχτο οικονομικό επιχείρημα “μα είχε κόσμο η παραλιακή”;

Προφανώς υπάρχει και η κυβερνητική προπαγάνδα. Ένας κανονικός θίασος που απλώς διαχειρίζεται ένα γυαλιστερό σκουπιδιάρικο γεμάτο μακέτες, παπαγαλάκια, και φτηνό “Ελλάδα 2.0” για αμοιβάδες που θεωρούν φυσιολογικό να τους φτάνει ο μισθός μέχρι τις 18 του μήνα. Σου πετάνε κάθε εβδομάδα κι ένα πανηγυρικό νούμερο, έναν τουριστικό τζίρο, ένα ΑΕΠ, μια “επενδυτική εμπιστοσύνη”, και περιμένουν να βγούμε να χειροκροτάμε στα μπαλκόνια με σημαιάκια.

Δεν φταίει η ακρίβεια. Εσύ φταις που την αισθάνεσαι. Δεν φταίει η φτώχεια. Εσύ φταις που δεν ενθουσιάζεσαι με το γεμάτο μπιτσόμπαρο. Δεν φταίει το εξαφανισμένο σου εισόδημα. Εσύ είσαι μίζερος που κοιτάς το πορτοφόλι σου αντί για τα stories της Σαντορίνης.

Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Αυτούς τους ξέρουμε. Αυτή είναι η δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι οι χιλιάδες μικροί εθελοντές τους, που αναπαράγουν το “μα οι παραλίες είναι γεμάτες” σαν καλοκουρδισμένα παπαγαλάκια.

Αυτοί που δεν έχουν ούτε ένα στοιχείο, ούτε μια στοιχειώδη περιέργεια, ούτε καν την εντιμότητα να παραδεχτούν ότι η δική τους παρέα ΔΕΝ είναι ολόκληρη η χώρα. Έχουν μόνο μια βολική, σάπια άρνηση να κοιτάξουν την πραγματικότητα, για να μην παραδεχτούν πόσο γράφουν τους άλλους στα παπάρια τους.

Η γεμάτη καφετέρια δεν είναι ευημερία. Είναι το τελευταίο ψίχουλο κανονικότητας που προσπαθεί να αρπάξει ένα μέρος του κόσμου πριν τον καταπιεί η μαυρίλα.

Κι όποιος το κοιτάζει αυτό και το βαφτίζει “ευημερία”, δεν είναι αισιόδοξος. Είναι εθελοντικός αναμεταδότης της πιο χυδαίας πολιτικής προπαγάνδας.

Είναι αυτός, ο παλιός γνώριμος μας. Ο χρήσιμος ηλίθιος.

από ανάρτηση στο fb