Στην Ελλάδα τα παιδιά θα πλέκουν πουλόβερ, στην Δανία πλέκουν σχέσεις!

Τέσσερα εκατομμύρια ευρώ εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας για να εξοπλιστούν τα δημοτικά σχολεία με υλικά για υφαντική, κέντημα, πλέξιμο και κεραμική. Το νέο πρόγραμμα φέρει τον τίτλο «Πολιτιστική Παιδεία – Εργαστήρια Δημιουργίας και Χειροτεχνίας» και προβλέπει τη δημιουργία μικρών εργαστηρίων σε κάθε σχολείο, όπου τα παιδιά θα γνωρίσουν τις παραδοσιακές τέχνες.

Το υπουργείο υποστηρίζει πως η πρωτοβουλία στοχεύει στη διατήρηση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και στην επανασύνδεση των μαθητών με τη δημιουργική εργασία και την ελληνική πολιτιστική ταυτότητα — σε πλήρη ευθυγράμμιση, όπως λέει, με τις κατευθύνσεις της UNESCO.

Ωστόσο, όχι όλοι δεν μοιράζονται τον ενθουσιασμό. Η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ) σχολίασε με δηκτικό χιούμορ:

«Τέσσερα εκατομμύρια ευρώ για πλέξιμο και κεραμική στα δημοτικά! Να ’ναι καλά το Υπουργείο — τουλάχιστον τα παιδιά θα μάθουν να φτιάχνουν μόνα τους τα κεραμίδια που στάζουν πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Ίσως και τις φανέλες των φαντάρων, στο πλαίσιο της πολεμικής προετοιμασίας».

Η Ελλάδα, λοιπόν, δείχνει να επιστρέφει στα “Οικοκυρικά” των δεκαετιών του ’70, ενώ την ίδια ώρα η Δανία διδάσκει ενσυναίσθηση στα σχολεία της ήδη από το 1993.

Στις δανέζικες τάξεις, τα παιδιά από έξι έως δεκαέξι ετών αφιερώνουν κάθε εβδομάδα μία ώρα στο μάθημα “Klassens tid”, όπου μιλούν ανοιχτά για όσα τα απασχολούν — από σχολικά ζητήματα μέχρι προσωπικά θέματα. Μαθαίνουν να ακούν πραγματικά, να κατανοούν και να βρίσκουν λύσεις μαζί. Εκεί, η ενσυναίσθηση δεν θεωρείται “έξτρα δραστηριότητα”, αλλά βασικό μάθημα, στο ίδιο επίπεδο με τα μαθηματικά ή τα αγγλικά.

Όπως εξηγεί η Αμερικανίδα ψυχολόγος Jessica Alexander, συγγραφέας του The Danish Way of Parenting, το 60% των σχολικών εργασιών στη Δανία γίνεται ομαδικά. Ο στόχος δεν είναι να ξεχωρίσεις, αλλά να συνεργαστείς και να αναλάβεις ευθύνη. Δεν υπάρχουν βραβεία, ούτε διαγωνισμοί. Ο ανταγωνισμός είναι μόνο με τον εαυτό σου — όχι με τους άλλους.

Ίσως τελικά εκεί να κρύβεται η πραγματική «παράδοση» που αξίζει να μεταδοθεί:
όχι το πώς πλέκεις ένα πουλόβερ, αλλά πώς πλέκεις σχέσεις.