Πότε θα βάλουμε μυαλό; – Σοβαροί τραυματισμοί και ακρωτηριασμοί στο Βέλο από «σαΐτες»

Για ακόμη μία χρονιά, το ίδιο επικίνδυνο «έθιμο» γράφει τον δικό του τραγικό επίλογο, επιβεβαιώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο ότι, παρά τις προειδοποιήσεις και τα συνεχή περιστατικά, μυαλό δεν φαίνεται να βάζουμε. Οι αυτοσχέδιες κροτίδες, οι σαΐτες και τα βεγγαλικά εξακολουθούν να μετατρέπουν τη χαρά της Ανάστασης σε εφιάλτη, με τραυματισμούς που συχνά αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια – ή και ακρωτηριασμούς.

Το τελευταίο σοβαρό περιστατικό σημειώθηκε στο Βέλο Κορινθίας, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, περίπου δύο ώρες πριν την Ανάσταση, όταν δύο νεαροί, ηλικίας 19 και 24 ετών, επιχείρησαν να ανάψουν βεγγαλικό – ρουκέτα τύπου «σαΐτα» στο μπαλκόνι κατοικίας.

Η κατάληξη ήταν δραματική.

Ο 24χρονος, που κρατούσε το βεγγαλικό, υπέστη ακρωτηριασμό σε δάχτυλο, ενώ ο 19χρονος τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι. Και οι δύο μεταφέρθηκαν αρχικά στο Νοσοκομείο Κορίνθου, ωστόσο, λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων τους, κρίθηκε απαραίτητη η άμεση διακομιδή τους σε νοσοκομεία της Αθήνας.

Ο 24χρονος νοσηλεύεται στο ΚΑΤ, όπου υποβάλλεται σε χειρουργικές επεμβάσεις με τους γιατρούς να δίνουν μάχη για τη διάσωση και επανασυγκόλληση του δαχτύλου του. Την ίδια ώρα, ο 19χρονος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Γεννηματάς», με τους γιατρούς να καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να σώσουν την όρασή του.

Για το περιστατικό διενεργείται προανάκριση από το Αστυνομικό Τμήμα Βέλου – Βόχας, ενώ σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος των δύο νεαρών. Παρά τη σύλληψή τους, με προφορική εντολή του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω της κατάστασής τους.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει – και γίνεται κάθε χρόνο πιο επιτακτικό: πόσα ακόμη τέτοια περιστατικά πρέπει να καταγραφούν για να αλλάξει κάτι;

Κάθε Πάσχα, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Νέοι άνθρωποι τραυματίζονται σοβαρά, κάποιοι ακρωτηριάζονται, άλλοι χάνουν την όρασή τους, πληρώνοντας βαρύ τίμημα για μια «παράδοση» που μόνο αθώα δεν είναι.

Η ευθύνη, όμως, δεν βαραίνει μόνο τους ίδιους. Η Πολιτεία καλείται επιτέλους να δει το πρόβλημα με τη σοβαρότητα που του αναλογεί, να ενισχύσει τους ελέγχους, να περιορίσει την ανεξέλεγκτη διάθεση επικίνδυνων υλικών και να επενδύσει ουσιαστικά στην ενημέρωση και την πρόληψη.

Γιατί όσο τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται, τόσο θα μετράμε τα ίδια – και χειρότερα – αποτελέσματα. Και τότε, η Ανάσταση θα συνεχίζει να συνοδεύεται από κραυγές πόνου αντί για το μήνυμα της ελπίδας.