«Άλλη μία γυναικοκτονία, άλλη μία “έκπληξη”: το κράτος που πάντα φτάνει μετά»

Η Κρήτη συγκλονίστηκε. Μια 43χρονη μητέρα έφυγε από το σπίτι της ένα πρωινό Κυριακής και δεν γύρισε ποτέ. Πίσω από την τραγική αυτή ιστορία δεν υπάρχει μόνο ένα έγκλημα πάθους. Υπάρχει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με ανατριχιαστική ακρίβεια — και ένα κράτος που δείχνει να παρακολουθεί πάντα εκ των υστέρων.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας τραγωδίας

Η γυναίκα είχε ραντεβού με τον 40χρονο πρώην σύντροφό της. Συναντήθηκαν στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα — ένα μέρος που γνώριζαν καλά.

Εκείνος, σύμφωνα με την Αστυνομία, είχε ήδη αποφασίσει.

Με ένα πιστόλι, την πλησίασε και την πυροβόλησε εξ επαφής στο κεφάλι.
Όλα έγιναν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Δεν ήταν καβγάς. Δεν ήταν «έκρηξη».
Ήταν εκτέλεση.

Η ψυχρή διαχείριση μετά το έγκλημα

Αυτό που ακολούθησε δείχνει κάτι ακόμα πιο σκοτεινό: ψυχρό σχεδιασμό.

Ο δράστης έκρυψε το αυτοκίνητο, έφυγε με μηχανάκι, ζήτησε βοήθεια προσποιούμενος ατύχημα, κάλεσε ταξί, γύρισε σπίτι του, άλλαξε όχημα και επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος.

Τοποθέτησε τη σορό στο πίσω κάθισμα και την εγκατέλειψε σε ρεματιά.

Δεν μιλάμε για έναν άνθρωπο «εκτός εαυτού».
Μιλάμε για κάποιον που κινήθηκε μεθοδικά για να καλύψει τα ίχνη του.

Το γνώριμο μοτίβο: «Δεν είχε δώσει σημάδια»

Τη Δευτέρα, η γυναίκα δηλώνεται αγνοούμενη.
Την Τρίτη, ο δράστης αυτοκτονεί.
Την Τετάρτη, εντοπίζεται το πτώμα.

Και τότε ξεκινούν οι γνώριμες φράσεις:

«Δεν μας είχε δώσει σημάδια»
«Δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε»
«Κατέστρεψε δύο οικογένειες»

Φράσεις που επαναλαμβάνονται σχεδόν μηχανικά, κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται από σύντροφο ή πρώην σύντροφο.

Το ερώτημα που δεν απαντάται ποτέ

Και εδώ αρχίζει η ουσία — και η ευθύνη που δεν αναλαμβάνεται:

Πόσες φορές έχουμε ακούσει την ίδια ιστορία;
Πόσες γυναίκες πρέπει να δολοφονηθούν για να πάψει να θεωρείται «μεμονωμένο περιστατικό»;

Γιατί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η παρέμβαση έρχεται πάντα μετά;
Γιατί η προστασία εξαντλείται σε ευχές και διαπιστώσεις;

Όχι άλλη “έκπληξη”

Δεν είναι η πρώτη φορά.
Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι, αν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικά, δεν θα είναι και η τελευταία.

Η Πολιτεία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τέτοιες υποθέσεις σαν τραγωδίες της στιγμής, αντί για αυτό που πραγματικά είναι:
ένα διαρκές κοινωνικό και θεσμικό πρόβλημα.

Γιατί όταν μια γυναίκα δολοφονείται από τον άνθρωπο που κάποτε εμπιστεύτηκε,
το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο δράστης.

Είναι και όλα εκείνα που δεν έγιναν πριν.

Και στο τέλος, η ίδια σιωπή

Δύο οικογένειες διαλύθηκαν.
Ένα παιδί έμεινε πίσω.

Και η κοινωνία, για ακόμη μία φορά, μένει με το ίδιο βάρος και την ίδια φράση:

«Πώς δεν το είδαμε να έρχεται;»

Η απάντηση ίσως είναι πιο σκληρή απ’ όσο αντέχουμε:
το βλέπουμε. Απλώς δεν κάνουμε αρκετά για να το σταματήσουμε.