Το νέο Καραϊσκάκη: Γιατί η υλοποίηση του έργου μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι

Η παρουσίαση του σχεδίου για το νέο γήπεδο του Ολυμπιακού στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας εντυπωσιακής εκδήλωσης. Μακέτες, βίντεο, υψηλοί προσκεκλημένοι, εκπρόσωποι της πολιτείας, της Εκκλησίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης συνέθεσαν το σκηνικό γύρω από το όραμα του Βαγγέλη Μαρινάκη για ένα νέο στάδιο 53.000 θέσεων, προϋπολογισμού 250 εκατομμυρίων ευρώ, με στόχο να είναι έτοιμο το 2029.

Πίσω όμως από τη φιλόδοξη εξαγγελία κρύβεται ένα ιδιαίτερα σύνθετο νομικό και θεσμικό πλαίσιο, το οποίο καθιστά την υλοποίηση του έργου πολύ πιο δύσκολη από όσο παρουσιάστηκε.

Το πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς του γηπέδου. Το Στάδιο Καραϊσκάκη ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ), η οποία με ειδικό νόμο του 2003 παραχώρησε τη χρήση του στον Ολυμπιακό για 49 χρόνια. Η παραχώρηση αυτή λήγει το 2052, οπότε το στάδιο επιστρέφει αυτοδικαίως στην ΕΟΕ, χωρίς καμία αποζημίωση προς τον χρήστη. Αυτό σημαίνει ότι μια επένδυση ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ θα αποσβεστεί μέσα σε μόλις 26 χρόνια, εκτός αν προηγηθεί νέα νομοθετική παρέμβαση που θα αλλάξει τους όρους της παραχώρησης.

Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο εμπόδιο. Επειδή η παραχώρηση έγινε με νόμο του ελληνικού κράτους, οποιαδήποτε αλλαγή στη διάρκειά της ή στους όρους χρήσης απαιτεί νέα ψήφιση από τη Βουλή. Δεν αρκεί, επομένως, μια συμφωνία μεταξύ της διοίκησης της ΕΟΕ και της ΠΑΕ Ολυμπιακός.

Το δεύτερο μέτωπο αφορά τις πολεοδομικές εγκρίσεις. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποκάλυψε ότι από τον Σεπτέμβριο του 2025 αναμένει κυβερνητική ρύθμιση για το επιτρεπόμενο ύψος του νέου γηπέδου, υποστηρίζοντας ότι η καθυστέρηση έχει ήδη κοστίσει έναν ολόκληρο χρόνο στο χρονοδιάγραμμα του έργου. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν ζητείται κρατική χρηματοδότηση αλλά η απαιτούμενη νομοθετική άδεια ώστε να προχωρήσει ο σχεδιασμός.

Παράλληλα, υπάρχει και ένα τρίτο, ακόμη πιο σύνθετο, ζήτημα: το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Καραϊσκάκης Α.Ε., της εταιρείας που έχει τα δικαιώματα εμπορικής εκμετάλλευσης του σταδίου. Η πολυετής εκκρεμότητα γύρω από τη μετοχική της σύνθεση, οι δικαστικές διαμάχες που ξεκίνησαν από την εποχή της συμφωνίας μεταξύ του Σωκράτη Κόκκαλη και του Βαγγέλη Μαρινάκη, καθώς και η εμπλοκή απαιτήσεων τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων, δημιουργούν ένα πρόσθετο επίπεδο αβεβαιότητας για την υλοποίηση ενός τόσο μεγάλου επενδυτικού σχεδίου.

Ακόμη και η έγκριση που έχει δοθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά αφορά αποκλειστικά πολεοδομικά ζητήματα και δεν επιλύει κανένα από τα παραπάνω νομικά ή ιδιοκτησιακά θέματα.

Με αυτά τα δεδομένα, το νέο Καραϊσκάκη δεν αποτελεί μόνο ένα μεγάλο τεχνικό έργο, αλλά μια σύνθετη υπόθεση που προϋποθέτει την επίλυση θεμάτων νομοθεσίας, ιδιοκτησίας, πολεοδομίας και εταιρικού δικαίου.

Επομένως, παρά την εντυπωσιακή παρουσίαση και τη σαφή πρόθεση της διοίκησης του Ολυμπιακού να προχωρήσει άμεσα στην επένδυση, παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν τους επόμενους μήνες. Η παράταση της παραχώρησης από την ΕΟΕ, η σχετική νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η έκδοση των απαιτούμενων αδειών και η οριστική τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων της Καραϊσκάκης Α.Ε. αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για να περάσει το έργο από τις μακέτες στην πραγματικότητα.

Μέχρι τότε, το φιλόδοξο σχέδιο του νέου γηπέδου παραμένει ένα μεγάλο όραμα, του οποίου η υλοποίηση θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τη διαθεσιμότητα των κεφαλαίων, αλλά κυρίως από την επίλυση ενός πολύπλοκου πλέγματος νομικών και θεσμικών ζητημάτων.