By 
Έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Παπαδόπουλος, ένας ιδιαίτερα αγαπητός δάσκαλος που για πολλά χρόνια υπηρέτησε την εκπαίδευση και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην κοινωνία του Κιάτου.
Με ένα συγκινητικό και πολύ προσωπικό κείμενο τον αποχαιρετά ο Νίκος Παπαθεοφάνους, μαθητής του αλλά και άνθρωπος που τον γνώρισε από πολύ μικρός, μέσα από τη στενή φιλία του Βασίλη Παπαδόπουλου με την οικογένειά του.
Ένας αποχαιρετισμός γεμάτος μικρές ιστορίες, αναμνήσεις και, πάνω απ’ όλα, ευγνωμοσύνη για τον «δάσκαλο».
Καλό ταξίδι δάσκαλε..
Συνήθως έχω αρκετή ευχέρεια στον γραπτό λόγο. Σε αυτή την περίσταση όμως πραγματικά δυσκολεύομαι.
Ο Βασίλης Παπαδόπουλος ήταν γνωστός και αγαπητός στην κοινωνία του Κιάτου. Πολλά χρόνια εκπαιδευτικός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε σχολεία της περιοχής μας. Πολλά χρόνια διευθυντής στο Δημοτικό Σχολείο Πασίου και στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Κιάτου. Αρκετοί μπορεί να τον θυμούνται παλιά και από το Tennis Club ή από την ενασχόληση του με την ομάδα του Πέλοπα.
Διαχρονικά ενεργός στην τοπική μας κοινωνία. Άνθρωπος της πιάτσας, με την καλή έννοια. Άνθρωπος με χαμόγελο, με χιούμορ και κυρίως με καλοσύνη. Όλοι τον ήξεραν ως “δάσκαλο” και έτσι τον φώναζαν.
Για μένα ήταν από τους πιο στενούς φίλους του πατέρα μου. Από τους πιο στενούς ανθρώπους της οικογένειας μας. Τον θυμάμαι από μικρό παιδί, σε όμορφες και δύσκολες στιγμές, πάντα εκεί. Κυρίως στα δύσκολα. Πρόθυμος να βοηθήσει. Χωρίς υστεροβουλία. Αληθινός φίλος.
Τον θυμάμαι όταν ήμουν 5 ετών να με πηγαίνει στο νηπιαγωγείο και κάποιες φορές να με κυνηγάει γύρω από το τραπέζι για να πιω το γάλα μου.
Θυμάμαι όταν ήμουν περίπου 13-14 ετών και είχα την γιορτή μου. Ο δάσκαλος μου έφερε για δώρο ένα βιβλίο. Ξίνισα λίγο. Τότε ήθελα μόνο cd με μουσική και μπάλες μπάσκετ. Το βιβλίο ήταν ένα μυθιστόρημα που με πολύ ωραίο τρόπο μιλούσε και ενημέρωνε για το AIDS. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο σημαντικό δώρο μου είχε κάνει.
Θυμάμαι όταν ήμουν 18 ετών και μόλις είχα δώσει πανελλαδικές εξετάσεις. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου ήμουν πολύ μπερδεμένος, δεν ήξερα τι ήθελα. Η σχολή που πέρασα μου φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να μου ανοίξει επαγγελματικούς ορίζοντες και σκεφτόμουν να μην πάω καθόλου να σπουδάσω. “Μην σκέφτεσαι έτσι” μου είπε ο δάσκαλος. “Θα πας να σπουδάσεις ανεξάρτητα από το τι δουλειά θα κάνεις στο μέλλον. Θα πας να σπουδάσεις γιατί όταν τελειώσεις τις σπουδές σου, θα είσαι ένας διαφορετικός άνθρωπος από αυτόν που είσαι τώρα…”. Τότε σκέφτηκα ότι μου έλεγε υπερβολές. Στην πορεία της ζωής μου κατάλαβα ότι ήταν μια από τις πιο σημαντικές συμβουλές που μου έχουν δώσει.
Θυμάμαι τα τελευταία αρκετά χρόνια που είχε για “στέκι” του, το μαγαζί του κουμπάρου μου που ήταν ο άλλος κολλητός του φίλος. Περνούσα με την κόρη μου, ο δάσκαλος της έπαιρνε την πιπίλα, η μικρή τον αγριοκοίταζε και αυτός έσκαγε στα γέλια.
Θυμάμαι και πριν από λίγα χρόνια, που τον πήγα με το αυτοκίνητο στην Κόρινθο για να κάνει μια εγχείρηση καταρράκτη. Καθώς κατέβαινε από το αυτοκίνητο, με ευχαρίστησε που τον πήγα. Του είπα “Εσύ δεν πρέπει να λες ευχαριστώ”. Και το εννοούσα.
Εμείς σε ευχαριστούμε πολύ Βασίλη για όλα τα χρόνια που ήσουν δίπλα στην οικογένεια μας. Που ήσουν αδελφικός φίλος του πατέρα μου. Και ποιος ξέρει; Ίσως να έχετε ξανασυναντηθεί τώρα. Μακάρι να έχετε ξανασυναντηθεί.
Σε αποχαιρετώ με ευγνωμοσύνη. Αυτή η λέξη, σου αρμόζει από μένα. Καλό ταξίδι στον Παράδεισο Βασίλη μου…
Η κηδεία θα γίνει στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Κιάτου, την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, στις 10π.μ.
Comments