Το «φιλί» που άλλαξε τη ζωή του θρυλικού Enzo Maiorca

Μια συγκλονιστική συνάντηση 15 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας που δεν θα ξεχάσει ποτέ η ανθρωπότητα

Συρακούσες, Σικελία, 2009. Ο θρύλος των καταδύσεων, ο άνθρωπος που δάμασε τα βάθη, ο Enzo Maiorca, βουτά στα κρυστάλλινα νερά της Μεσογείου μαζί με την κόρη του, Rossana. Δεν είναι μια συνηθισμένη κατάδυση. Είναι η στιγμή που η ίδια η φύση αποφάσισε να του μιλήσει.

Ξαφνικά, ο Enzo νιώθει ένα ελαφρύ αλλά επίμονο σκούντημα στην πλάτη του. Γυρίζει και βλέπει ένα δελφίνι. Το ζώο δεν παίζει, δεν προσπερνά. Συμπεριφέρεται αλλόκοτα. Τον σπρώχνει, τον οδηγεί, τον καλεί να το ακολουθήσει στα βαθιά. Ο Maiorca, που πέρασε δεκαετίες μελετώντας τη γλώσσα του βυθού, καταλαβαίνει αμέσως: Κάτι πάει πολύ λάθος.

Κατεβαίνουν στα 15 μέτρα. Εκεί, η εικόνα κόβει την ανάσα.

Ένα άλλο δελφίνι είναι παγιδευμένο σε ένα εγκαταλελειμμένο δίχτυ. Παλεύει απεγνωσμένα για μια ανάσα, αλλά όσο περισσότερο κινείται, τόσο το δίχτυ σφίγγει γύρω από το σώμα του, πνίγοντάς το αργά. Ο Enzo κάνει σήμα στη Rossana για ένα μαχαίρι. Με κομμένη την ανάσα —κυριολεκτικά και μεταφορικά— οι δυο τους δίνουν μάχη με τον χρόνο για να κόψουν τα δεσμά του πανικόβλητου ζώου χωρίς να το τραυματίσουν.

Όταν οι τελευταίες κλωστές υποχωρούν, το δελφίνι εκτοξεύεται προς την επιφάνεια. Ο Enzo θα περιέγραφε αργότερα εκείνο τον ήχο που έβγαλε το ζώο ως «σχεδόν ανθρώπινο» — μια κραυγή λύτρωσης που αντήχησε σε όλο τον βυθό.

Όταν όμως ανέβηκαν στην επιφάνεια, κατάλαβαν γιατί η διάσωση ήταν τόσο επείγουσα.

Το δελφίνι που έσωσαν ήταν έγκυος. Μέσα σε λίγα λεπτά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των δυτών, το θηλυκό δελφίνι γέννησε στην ανοιχτή θάλασσα. Το νεογέννητο εμφανίστηκε δίπλα στη μητέρα του, ενώ ένα τρίτο δελφίνι —πιθανότατα ο πατέρας— περιφερόταν γύρω τους προστατευτικά.

Αυτό που συνέβη αμέσως μετά, έμεινε χαραγμένο στην ψυχή του Enzo για το υπόλοιπο της ζωής του.

Το αρσενικό δελφίνι τον πλησίασε αργά. Τον κοίταξε στα μάτια και, σε μια κίνηση που δεν επιδεχόταν καμία παρερμηνεία, ακούμπησε απαλά το ρύγχος του στο μάγουλο του Enzo. Ένα φιλί. Ένα ευχαριστώ από ένα πλάσμα που δεν χρειάστηκε λέξεις για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.

Ο Maiorca, συγκλονισμένος, είπε αργότερα: «Μέχρι ο άνθρωπος να μάθει να σέβεται και να μιλά στον φυσικό κόσμο, δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει την πραγματική του θέση πάνω σε αυτή τη Γη».