Η απίστευτη ερωτική ιστορία του Μαγιακόφσκι με την Τατιάνα Γιακόβλεβα

Ο μίτος της ερωτικής ιστορίας της Τατιάνα Γιακόβλεβα και του Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι άρχισε να ξετυλίγεται στον προθάλαμο ενός παρισινού ιατρείου, ένα φθινοπωρινό πρωινό του 1928.

Όταν ο Μαγιακόφσκι την είδε να μπαίνει στο ιατρείο κοκάλωσε. Και πως αλλιώς, άλλωστε. Η Τατιάνα ήταν μόλις 22 ετών: με λευκή επιδερμίδα, σαν κρίνος, ψηλή σαν λεύκα, με μακριά ξανθά μαλλιά και γαλάζια, σχιστά μάτια. «Φανταστείτε μια ομορφονιά στη σάλα να μπαίνει με γούνες και χάντρες στολισμένη. Εγώ πήρα είδηση την ομορφονιά και είπα: “Συντρόφισσα, έρχομαι απ’ τη Ρωσία, στη χώρα μου σ’ όλους είμαι γνωστός”, άραγε μίλησα σωστά ή μήπως λάθεψα;».

Έτσι, την περιγράφει στο ποίημα που της αφιέρωσε με τίτλο «Γράμμα στον σύντροφο Κοστρόφ από το Παρίσι για την ουσία του έρωτα». Μόνο που στην ουσία του αυτός ο έρωτας έμεινε ανεκπλήρωτος. Η εκλεπτυσμένη αριστοκρατική Γιακόβλεβα δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στο ορμητικό πάθος του Μαγιακόφσκι, κι έτσι εκείνος γύρισε μόνος στην Μόσχα.

Λίγους μήνες αργότερα, το απόγευμα της 14ης Απριλίου 1930, αυτοκτόνησε (κατ άλλους δολοφονήθηκε γιατί ο Στάλιν του τα είχε μαζεμένα). Στο ποίημα που βρέθηκε στον τόπο της αυτοκτονίας του σημείωνε μεταξύ άλλων: «Το καράβι της αγάπης συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινή ρουτίνα. Εσύ κι εγώ, δεν χρωστάμε τίποτε ο ένας στον άλλον, και δεν έχει νόημα η απαρίθμηση αμοιβαίων πόνων, θλίψεων και πληγών…».

Σε όλους εμάς ο Μαγιακόφσκι άφησε πίσω το όμορφο ποίημα «Επιστολή στην Τατιάνα Γιάκοβλεβα»:
«Έλα εδώ, τράβα στο σταυροδρόμι των μεγάλων αδέξιων χεριών μου.
Δεν θέλεις; Μείνει και ξεχειμώνιασε.
Κι αυτή την προσβολή θα την προσθέσουμε στον γενικό λογαριασμό.
Έτσι κι αλλιώς κάποτε θα σε πάρω να φύγουμε.
Είτε μόνη είτε μαζί με το Παρίσι».

Όταν έφυγε από το Παρίσι, ο Μαγιακόφσκι κατέθεσε στο λογαριασμό ενός ανθοπωλείου τα έσοδα που είχε από τις εμφανίσεις του εκεί. Η εντολή ήταν κάθε βδομάδα να παραδίδουν στη Τατιάνα ανθοδέσμες από ασυνήθιστα λουλούδια. Το ανθοπωλείο με ευλάβεια ακολούθησε τις εντολές του Μαγιακόφσκι και κάθε φορά έστελνε πανέμορφα μπουκέτα λουλουδιών. Παραδίδοντας τα λουλούδια ο άνθρωπος έλεγε: «Από τον Μαγιακόφσκι».

Όταν η Τατιάνα έμαθε ότι ο Μαγιακόφσκι αυτοκτόνησε, διαλύθηκε. Ήξερε πως εκείνος όσο ήταν μακριά της, άλλο τόσο ήταν και κοντά της –τα λουλούδια κάθε εβδομάδα της υπενθύμιζαν πως κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που την αγαπάει με πάθος. Μόνο που η εντολή που είχε λάβει το ανθοπωλείο, δεν ανέφερε τίποτα σχετικά με το τι θα πρέπει να κάνει στην περίπτωση θανάτου του ποιητή. Έτσι, την επομένη του αγγέλματος του θανάτου του, η πόρτα χτύπησε κι ακούστηκε πάλι η φράση «Από τον Μαγιακόφσκι».

Τα λουλούδια συνέχισαν να έρχονται σε όλη τη δεκαετία του ’30 και συνεχίστηκαν και στην δεκαετία του 1940. Μάλιστα στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η Τατιάνα κατάφερε να επιβιώσει, πουλώντας στο δρόμο τα λουλούδια που συνέχισαν να έρχονται. Μετά ήρθε το τέλος του πολέμου, αλλά οι ανθοδέσμες συνέχιζαν να έρχονται κάθε εβδομάδα με θαυμαστή ακρίβεια. Οι νεότεροι υπάλληλοι που έφερναν την ανθοδέσμη στην Γιακόβλεβα καταλάβαιναν πια πως γίνονταν μέρος ενός θρύλου και γι αυτό έμοιαζαν συγκινημένοι όταν έλεγαν: «Από τον Μαγιακόφσκι».

Η ιστορία είχε γίνει αντικείμενο συζήτησης στους καλλιτεχνικούς κύκλους στο Παρίσι και στην Μόσχα -κάτι μεταξύ αλήθειας και αστικού μύθου. Κάποια φορά, ένας συμπατριώτης της Γιακόβλεβα, που είχε ακούσει την ιστορία, επισκέφτηκε το Παρίσι. Εκείνη χάρηκε που είδε έναν συμπατριώτη της και τον κράτησε να πιουν ένα τσάι. Εκείνος ήθελε, τρωγόταν αλλά ταυτόχρονα ντρεπόταν να την ρωτήσει αν είναι αλήθεια ή αστικός μύθος, όλα όσα λέγονται σχετικά με τον έρωτά της με τον Μαγιακόφσκι.
Τελικά η περιέργεια νίκησε την ντροπή και την ρώτησε αν όλα αυτά ήταν αλήθεια. Η Τατιάνα του απάντησε: “Πιείτε το τσάι σας, με την ησυχία σας. Δεν πιστεύω να βιάζεστε;“

Λίγες στιγμές αργότερα χτύπησε το κουδούνι. Η Τατιάνα άνοιξε την πόρτα κι αντίκρισε μία μεγάλη ανθοδέσμη ιαπωνικών χρυσανθέμων. Ένας νεαρός άντρας είπε με σοβαρή φωνή:

«Από τον Μαγιακόφσκι».

(Χρόνια πολλά σε ερωτευμένους και μη)