ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΝΩΜΕΣ: Μερικά λόγια για την πλατεία

0

Η πλατεία για να επιτελέσει τον προορισμό της πρέπει να προσφέρει στους κατοίκους του μικρού ή μεγάλου τόπου, ό,τι η χορογραφία στον χορευτή!

Ερέθισμα, γι’ αυτή τη γραφή, φίλε αναγνώστη, είναι το νέο σκληρό πρόσωπο της κεντρικής πλατείας της  Κορίνθου.

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη*

Ο ρόλος της πλατείας ενός χωριού, μιας μικρής ή μεγάλης πόλης είναι ίδιος. Για να επιτελέσει τον προορισμό της, πρέπει να έχει τις προϋποθέσεις, να προσφέρει στους πολίτες – κατοίκους της, χαρά και ευχαρίστηση. Ο πολιτισμός, η ζωή των κατοίκων δημιουργείται και αναπαράγεται στην πλατεία. Στο χώρο όπου όλοι, δημοκρατικά και ισότιμα, δικαιούνται να έχουν πρόσβαση: να ζουν, να χαίρονται. Η πλατεία, ο δημόσιος αυτός χώρος, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και ο υποδοχέας της ιστορικής μνήμης. Η πλατεία, όπως και το πάρκο, εξυπηρετούν τη σύναξη, τη συντροφικότητα, το παιχνίδι, την ξεκούραση, τη διασκέδαση, ακόμα και την επιμόρφωση.

Η πλατεία γιορτάζει, στενάζει, ματώνει, κάποτε αργοπεθαίνει από την εγκατάλειψη. Και κάποτε αναμορφώνεται, ο ρόλος της, όμως, όπως προείπαμε είναι πάντα ίδιος. Εκτός αν η νέα μορφή της δεν εμπνέει τους κατοίκους. Που μόνο αυτοί, μπορούν να δώσουν νόημα στον χώρο της, στην καθημερινότητά τους, στη ζωή τους.

Δυστυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει στην πόλη μας, την όμορφη Κόρινθο. Είχε κάποτε μια πανέμορφη πλατεία, με εκλεπτυσμένη κοινωνικότητα, αρχοντιά και φινέτσα. Δεντροφυτεμένη, με παρτέρια γεμάτα λουλούδια, όπου η σύνθεση του φωτός και ο φυτικός πλούτος, την έκανε τόπο συνάντησης μικρών και μεγάλων. Ήταν σημείο αναφοράς, για όλους τους κατοίκους. Η ταύτιση του πολίτη με τη πόλη του και η αγάπη του γι αυτή είναι πάντα το κυριότερο ζητούμενο για να είναι ευτυχισμένος. Αξίζει σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε τους υπέροχους  στίχους, του Αλεξανδρινού Ποιητή μας, Κωνσταντίνου Καβάφη.

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή…».

Η αγάπη -τόσο για το παρελθόν, όσο και για το παρόν και το μέλλον της- διαμορφώνεται ,σε αυτόν τον δημόσιο χώρο, κυρίως  σαν μια αδιάσπαστη συνέχεια. Δυστυχώς αυτή η νέα πλατεία της  Κορίνθου όπου ζω και αναπνέω τα τελευταία χρόνια, εκτός από τη τοπογραφική της θέση, έχει ένα τόσο σκληρό πρόσωπο, που μοιάζει με ένα πέρασμα, που ο πολίτης το διαβαίνει υποχρεωτικά, για να πάει στη δουλειά του, να βγεί στον δρόμο και να φύγει.

Είναι τουλάχιστον λάθος μεγάλο αυτό που έγινε, να εγκαταλειφθεί, και να αργοπεθάνει η αγαπημένη μας πλατεία, που οι πολίτες τη βάφτισαν «Περιβολάκια» και αυτό τα λέει όλα. Η αλαζονεία, όμως, όποιων αποφάσισαν να τη χαλάσουν, δεν έχει καμία δικαιολογία. Γιατί έγινε ερήμην των πολιτών, από «ειδικούς επιστήμονες», τεχνοκράτες, που πήραν μολύβι και χαρτί και σχεδίασαν εν ψυχρώ, διψασμένοι για πρωτοποριακή προσέγγιση και μόνο. Και προχώρησαν στην εκτέλεση χωρίς -κατά πως φάνηκε από το αποτέλεσμα, και τη μη αποδοχή, από το σύνολο των πολιτών- καθόλου αγάπη, ή έγνοια, για το τί χρειάζονται αυτοί που πληρώνουν αυτό το έκτρωμα.

Έγινε ένας δημόσιος χώρος, μια κατ’ όνομα πλατεία, που δεν ξεκουράζονται, δεν ξαποσταίνουν σε παγκάκια, με σκιάστρα, μέσα στη ζέστα των καλοκαιρινών ωρών, δεν αναπαράγουν, δεν πλουταίνουν τη  ζωή τους. Έγινε μόνο για να φεύγουν. Όμως, και ο πιο απλός άνθρωπος ξέρει πως η απουσία των ανθρώπων, από την πλατεία τις αφαιρεί το δικαίωμα να ονομάζεται «πλατεία».

Με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου «πολίτης» είναι αυτός που οφείλει να συμμετέχει, στα της πόλης. Το να υποβαθμίζεται με αυτόν τον τρόπο, να είναι απλά αποδέκτης, όπως συμβαίνει στις μέρες μας όπως συνέβη και στο θέμα της πλατείας, τον εξοργίζει και τον πονάει. Η νέα πόλη, που κτίσθηκε μετά τον χαλασμό της από τον εγκέλαδο, οδεύοντας για τη τρίτη δεκαετία του 20ου  αιώνα, σχεδιάστηκε σοφά, από έναν μεγάλο Έλληνα πολεοδόμο ,τον Δοξιάδη.

Στη συνέχεια η κεντρική της πλατεία, μέσα στον αστικό ιστό  της, περιτριγυρισμένη από δημόσια κτίρια, μετατράπηκε πριν από χρόνια, από τη γέννησή της σχεδόν, από έναν εμπνευσμένο δήμαρχο, τον αείμνηστο Λιλή, επιστήμονα γεωπόνο, σε ένα παράδεισο: πλατεία-πάρκο, ό,τι δηλαδή χρειαζόταν η πόλη και οι πολίτες της για να ευτυχούν. Και ευτυχούσαν μικροί και μεγάλοι.

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο η πλατεία, που κακοποιήθηκε -εδώ και αρκετά χρόνια και κατ’ εξακολούθηση- στην πόλη μας. Για παράδειγμα, τα πανέμορφα νεοκλασικά στέρεα, διώροφα, με τις μοσχοβολημένες αυλές τους, χαλάστηκαν, στο όνομα της ανάπτυξης από τους «εμποροσπιτάδες», με βούλα και υπογραφές δια χειρός Κορίνθιων υπουργών.

Πολιτικοί μηχανικοί και άλλοι τυχάρπαστοι τα ξερίζωσαν, δίχως περίσκεψη στο όνομα της αντιπαροχής, και φύτεψαν πολυκατοικίες επικίνδυνες, πολυόροφες, χωρίς πρόσωπο, πλουτίζοντας.

Θα τελειώσω φίλε αναγνώστη αυτή τη γραφή, μη ραγίσει η καρδιά μου και σπάσει λέγοντας, για άλλη μία φορά, πως αγάπη για την πόλη σημαίνει και αγάπη για το παρελθόν. Ό,τι νέο γίνεται σε δημόσιο χώρο (και στην προκειμένη περίπτωση η αναμόρφωση της ήδη υπάρχουσας πλατείας), πρέπει να στεγάζει φιλόξενα, τις ζωές των πολιτών.

Η κεντρική πλατεία της Κορίνθου, με το απωθητικό σκληρό πρόσωπο, γυμνή, μινιμαλιστική, αφιλόξενη, προσβάλει ει μη τι άλλο τους πολίτες της. Οι οποίοι απαιτούν οι παρεμβάσεις να είναι άμεσες, πριν έλθει το καλοκαίρι, για ευνόητους λόγους. Για να ξανακερδίσουν κατά δύναμιν τη πόλη τους. Είναι απαραίτητο οι αρμόδιοι φορείς, να προκαλέσουν, υιοθετώντας συμμετοχικές διαδικασίες, την γνώμη των πολιτών για να υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η άκριτη, απόλυτη εισαγωγή νέων ξένων, προτύπων δεν ταιριάζει στον ελλαδικό χώρο γενικά.

Το υπέροχο ελληνικό τοπίο, λουσμένο στο φώς, συνδυασμένο με τη δυνατότητες της τεχνολογίας, με την επαναφορά του φυτικού κόσμου, θα ξαναφέρει τη χαρά στη πόλη μας και τους κατοίκους της.

Πρέπει οι καθ’ ύλην φορείς να προσκαλέσουν δημιουργικούς πολίτες, εικαστικούς, ανθρώπους των γραμμάτων, να ακούσουν τη  γνώμη τους, για τη τελική μορφή της πλατείας.

Πριν είναι αργά.

Η κυρία Παυλίνα Μπεχράκη είναι εικαστικός και συγγραφέας

Διώρυγα Κορίνθου: από τα 175.000 ευρώ, στα 9 εκατ. και μετά στα 30 εκατ. για την αποκατάστασή της – αύριο στην Βουλή η σύμβαση

Previous article

Βαλτική οδός: μια ανθρώπινη αλυσίδα 675 χλμ για την ελευθερία (VIDEO – FOTO)

Next article

You may also like

Comments

Comments are closed.