By 
Ένα ακόμη βήμα προς τον περιορισμό των αδέσποτων ζώων επιχειρεί να κάνει το Υπουργείο Εσωτερικών μέσω νέας εγκυκλίου που αποσαφηνίζει την εφαρμογή του νόμου για τα ζώα συντροφιάς. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας βασικός κανόνας που αλλάζει την καθημερινότητα ιδιοκτητών και δήμων: για κάθε δεσποζόμενο ζώο επιτρέπεται πλέον μόνο μία γέννα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτή μόνο με άδεια.
Η εγκύκλιος ερμηνεύει τις προβλέψεις του Ν. 4830/2021 και δίνει συγκεκριμένες οδηγίες για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται μέσω του Εθνικού Μητρώου Ζώων Συντροφιάς. Ο ιδιοκτήτης που επιθυμεί να αναπαραχθεί το ζώο του οφείλει να υποβάλει αίτηση στην ηλεκτρονική πλατφόρμα, δηλώνοντας το microchip τόσο του θηλυκού όσο και του αρσενικού ζώου. Η διαδικασία ολοκληρώνεται μόνο εφόσον υπάρχει και η συναίνεση του ιδιοκτήτη του αρσενικού.
Η τελική απόφαση, ωστόσο, δεν λαμβάνεται από την πλατφόρμα αλλά από τον δήμο.
Κάθε αίτηση καταλήγει στην πενταμελή επιτροπή διαχείρισης ζώων συντροφιάς του δήμου, η οποία εξετάζει το αίτημα και εγκρίνει ή απορρίπτει την άδεια αναπαραγωγής. Με άλλα λόγια, η εγκύκλιος επαναφέρει στο προσκήνιο τον καθοριστικό ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης στην προσπάθεια περιορισμού του φαινομένου των αδέσποτων.
Οι δήμοι καλούνται όχι μόνο να ελέγχουν τη διαδικασία, αλλά και να λειτουργούν ως βασικός κρίκος στην ενημέρωση των πολιτών. Σε πολλές περιπτώσεις θα χρειαστεί να βοηθούν ιδιοκτήτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τις ηλεκτρονικές διαδικασίες, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι τηρούνται οι κανόνες του νόμου.
Το βάρος είναι μεγάλο, γιατί η εμπειρία δείχνει ότι σημαντικό ποσοστό των αδέσποτων ζώων προέρχεται από ανεξέλεγκτες γέννες δεσποζόμενων σκύλων και γατών. Ζώα που γεννιούνται χωρίς να υπάρχει πραγματικό σχέδιο φιλοξενίας ή υιοθεσίας καταλήγουν συχνά στον δρόμο, αυξάνοντας το ήδη οξύ πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές πόλεις.
Η νέα ρύθμιση συνδέεται και με την υποχρέωση των ιδιοκτητών είτε να προχωρούν σε στείρωση των ζώων τους είτε να δηλώνουν γενετικό υλικό στο Εθνικό Μητρώο. Η μία και μοναδική επιτρεπόμενη γέννα αποτελεί ουσιαστικά μια εξαίρεση σε έναν κανόνα που στόχο έχει να περιορίσει την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή.
Ωστόσο, όσο σημαντικό και αν είναι το θεσμικό πλαίσιο, από μόνο του δεν αρκεί. Η αποτελεσματικότητα των μέτρων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κοινωνική συνείδηση των πολιτών. Η υπεύθυνη ιδιοκτησία ζώων δεν σταματά στη φροντίδα μέσα στο σπίτι, αλλά επεκτείνεται και στις επιλογές που αφορούν την αναπαραγωγή τους.
Σε αυτό το πεδίο, οι δήμοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Από τη λειτουργία των επιτροπών μέχρι τα προγράμματα στείρωσης και την προώθηση υιοθεσιών, η τοπική αυτοδιοίκηση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην εφαρμογή του νόμου και στην καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας απέναντι στα ζώα συντροφιάς.
Comments